Hennieke en Hermen kennen elkaar van jongsafaan. “Onze levens zijn vanaf de geboorte verweven; onze moeders en zussen waren bevriend en de wiegjes stonden bij wijze van spreken in dezelfde kerk,” vertelt Hennieke. “Hermen is een paar jaar ouder en kwam als klein jongetje met zijn moeder op kraamvisite toen ik geboren werd.”
Hoewel ze samen opgroeien, verandert de vriendschap pas in hun tienerjaren in iets diepers.

Autoritjes in de regen

Beiden zijn dan vaste bezoekers van de jeugdvereniging van de kerk. Hermen heeft al een rijbewijs en omdat het regent, vraagt Hennieke op een avond of ze met hem mag meerijden. "Dat werd een vast ritme," zegt Hermen terwijl Selah zich tevreden op zijn arm nestelt. Wat begint met autoritjes in de regen, groeit uit tot een liefde voor het leven.

In maart 2019 stappen ze in het huwelijksbootje. Het is een periode van uitersten; Henniekes vader is kort daarvoor na een kort ziekbed overleden. "We hadden de bruiloft al naar voren gehaald in de hoop dat hij er nog bij kon zijn, maar dat is niet gelukt", vertelt Hennieke. Ze valt even stil. “Het was een periode van intens verdriet, maar ook het begin van onze gezamenlijke toekomst.”

Op een gegeven moment was ik de wanhoop nabij

Hulp

Al voor hun huwelijk weet het stel dat zwanger worden waarschijnlijk niet vanzelf zal gaan omdat Hennieke PCOS heeft. “Dit betekent eigenlijk dat mijn lichaam niet vanzelf een eitje laat rijpen en mijn cyclus vaak uitbleef.” Waar de meeste stellen eerst een jaar zelf moeten proberen, bespaart de vroege diagnose PCOS hen die tijd,. Door de wetenschap dat zwanger worden waarschijnlijk niet vanzelf zou gaan, wachten ze na hun trouwen niet af, maar schakelen ze direct medische hulp in.

Voor gelovige stellen kan dat een spanningsveld zijn: vertrouwen op God en tegelijk medische hulp zoeken. Hoe was dat voor jullie?

Hermen: “Dat hebben wij nooit echt als een tegenstelling ervaren. We geloven dat God de middelen geeft die we mogen gebruiken, dus ook medische kennis en behandelingen. Tegelijk wisten we: als het niet Gods weg is dat wij kinderen krijgen, dan zal ook een medisch traject uiteindelijk niet slagen. Dat gaf ergens ook rust.”

Hoe begon dat traject, en hoe zwaar werd het gaandeweg?

“Ik begon eerst met OI, Ovulatie-Inductie, en slikte hormonen om mijn cyclus op gang te brengen”, vertelt Hennieke, terwijl ze Noa haar speentje geeft. “Op een gegeven moment gingen we over op hormoonspuiten en moest ze drie weken per maand iedere dag een injectie zetten”, vult Hermen aan.

De fysieke en mentale belasting is enorm, mede doordat Hennieke in die periode in een burn-out terechtkomt die twee jaar duurt. Het traject wordt soms stilgelegd als zij het niet meer aankan. “Op een gegeven moment was ik de wanhoop nabij en vroeg ik me af of we niet op moesten geven”, herinnert Hennieke zich. “Maar we hielden vol, in het geloof dat God het verlangen naar een kindje niet voor niets in ons hart had gelegd.”

Achteraf zien ze in het lange wachten Gods perfecte timing; precies toen ze hun krappe bakhuisje onverwacht moesten verruilen voor een andere woning en Hermen mede-eigenaar van een administratie-kantoor werd, vielen de financiële en praktische puzzelstukjes op hun plek. "Pas toen de basis op orde was, bleken we zwanger; de tijd was toen pas rijp. In ons bakhuisje hadden we nooit met een drieling kunnen wonen."

Welke grens was voor jullie heilig in het traject? Waren er momenten waarop jullie zeiden: tot hier en niet verder?

Hennieke: “Daar waren we eerlijk gezegd nog niet helemaal uit. Samen zochten we biddend naar hoe ver we wilden gaan en welke stappen nog bij ons pasten. We hadden geen zwart-wit lijstje van wat wel of niet mocht, maar het was wel iets waar we in afhankelijkheid van God mee bezig waren.”

We besloten opnieuw het risico te nemen

Begin 2025 is het na OI tijd voor de volgende stap in het traject: IUI. Een aantal maanden eerder was er al een cyclus waarin drie eitjes tegelijk groeiden. Toen kregen ze van het ziekenhuis de vraag voorgelegd: wilden ze het risico op een drieling nemen? Ze besloten door te gaan, maar uiteindelijk werd in die maand geen enkel eitje bevrucht. Als begin 2025 opnieuw drie eitjes groeien, komt diezelfde vraag weer op tafel. Ook nu besluiten ze door te gaan, al geven artsen aan dat de kans klein is dat alle drie de eitjes bevrucht zullen worden. “We besloten opnieuw het risico te nemen,” zegt Hennieke terwijl ze Boas zacht over zijn hoofdje strijkt. “Als God ons een drieling zou geven, dan zou dat Zijn plan zijn. We wilden daarin Gods weg volgen.”

Dan volgt in mei de eerste echo en zijn er inderdaad drie kloppende hartjes te zien.

Hermen lacht als hij aan dat moment terugdenkt en kijkt even naar Hennieke. “De arts die de echo maakte, werd lijkbleek toen zij drie kloppende hartjes zag en zei iets als: ‘Ik denk dat ik jullie moet laten schrikken’. En natuurlijk schrokken we ook wel, maar het was vooral een positieve schrikreactie van verwondering. Ik was even helemaal stil en kon alleen maar apathisch lachen van ongeloof.”
“Mijn eerste gedachte was vooral praktisch: we moeten een nieuwe auto kopen,” zegt Hennieke. “En bijna meteen daarna dacht ik: straks hebben we drie baby’s, en we zijn maar met z’n tweeën. Hoe gaan we dat doen?”

• Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

De euforie maakt snel plaats voor de rauwe werkelijkheid van een dik ziekenhuisdossier. “Ik voelde me meteen een soort patiënt,” herinnert Hennieke zich. Terwijl artsen de risico’s doornemen, voert ze een innerlijke strijd. “Het voelde ondankbaar om te klagen na 5,5 jaar wachten, maar ik moest de droom van een onbezorgde tijd loslaten. Het was een rouwproces waarbij de rust definitief plaatsmaakte voor een zware en onzekere zwangerschap.”

Wanneer drong voor het eerst tot jullie door dat een drielingzwangerschap medisch ook grote risico’s met zich meebrengt?

“Vanaf de eerste echo rond de zevende week viel het woord reductie al, het weghalen van een of meer baby's”, vertelt Hennieke. “Onze arts kende ons al jaren door het fertiliteitstraject en wist hoe diep onze kinderwens zat. Ze zei: Ik hoef het denk ik niet eens te vragen, maar ik ben verplicht het toch te doen: willen jullie alle drie de baby’s houden?'”

“Die vraag werd tijdens de zwangerschap een paar keer herhaald,” zegt Hermen. “Toen Noa rond de twintig weken achterbleef in haar groei en er een afwijking in haar ruggetje werd gezien, vroegen artsen opnieuw of we reductie wilden overwegen.” Voor Hermen en Hennieke was dat geen optie. “Wij geloven in de God Die leven en dood in Zijn hand heeft; wij wilden daar niet zelf over beschikken."

Het is vooral drie keer de liefde en drie keer de verwondering

Hoe bleven jullie, te midden van al die zorgen en keuzes, vertrouwen op Gods leiding?

Hennieke: "Achteraf zien we heel duidelijk Gods hand in alles. Als we in het begin direct voor reductie hadden gekozen, was Boas waarschijnlijk als eerste weggehaald omdat hij daar medisch gezien het meest gunstig voor lag. En als we later Noa hadden laten weghalen, was alleen Selah overgebleven. Maar juist zij bleek na de geboorte een gaatje in haar hart te hebben. Dat is zo wrang: we zouden dan dus twee gezonde baby's weg hebben laten halen. We voelen aan alles dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Ja, een drielingzwangerschap is zwaar en er zijn risico’s. Maar het kan ook goed gaan.”
Hermen knikt instemmend. “Het vraagt veel en het is intensief, maar het is vooral drie keer de liefde en drie keer de verwondering. Het is alle moeite meer dan waard."

Hun geloof biedt voortdurend steun. Tijdens het eerste trimester van de zwangerschap, wanneer Hennieke te ziek is om naar de kerk te gaan, krijgt ze tijdens een online doopdienst een beeld dat haar bijblijft. “Ik zag ons met z’n vijven bij het doopvont staan,” zegt ze met een glimlach. "Het was alsof God tegen me zei: het komt goed, jullie tijd komt. Vertrouw mij.” Dit visioen wordt haar anker tijdens de onzekere maanden die volgen.

Vlak voor de geplande keizersnede begint de bevalling, en in de nacht van 4 november komt de drieling via een keizersnede in razendsnel tempo ter wereld: om 01.19 uur Boas (1635 gram), twee minuten later gevolgd door de kleine Noa (960 gram) en nog drie minuten later Selah (1750 gram).

Na een dertigdaags ‘rondje Nederland’ langs vier verschillende ziekenhuizen, maakt de medische hectiek eindelijk plaats voor het volle gezinsleven thuis.

En dan ben je ineens thuis: hoe organiseer je met z’n tweeën de zorg voor drie baby’s?

“We hebben eigenlijk gewoon drie hele makkelijke kinderen,” lacht Hennieke. “Soms geeft het een vertekend beeld omdat ze om de beurt huilen, maar we hebben echt geen recht om te klagen. Gaandeweg merken we dat we steeds beter op elkaar ingespeeld raken. Ook krijgen we veel steun van de mensen om ons heen. Iedere dag is er overdag iemand in huis om te helpen, al hoop ik het binnenkort ook eens alleen te kunnen doen. Daarnaast leren we steeds meer te vertrouwen op ons eigen gevoel.”

“Als iemand in het ziekenhuis vroeg: ‘Hoe gaat het met Boas?’, dan keek ik niet naar Boas, maar naar de monitor”, zegt Hermen met een glimlach terwijl hij even naar de slapende Selah kijkt. “Het was echt wennen om voor hen te zorgen zonder alle apparatuur. Inmiddels kan ik aan het huiltje horen wie van de drie ons nodig heeft, en weten we vaak snel wat er aan de hand is.”

Hoewel de rust in huis nu overheerst, blijft de medische zorg op de achtergrond een rol spelen. “Het gaat met alledrie naar omstandigheden heel goed”, vertelt Hennieke opgelucht. Toch zijn er zorgen die aandacht blijven vragen. Bij Selah werd een hartaandoening vastgesteld. “Selah heeft inderdaad een gaatje in haar hart (ASD type 2). Voor nu heeft ze daar geen last van en moet ze elk halfjaar op controle bij de kindercardioloog. Het zou nog dicht kunnen groeien, daar hopen we op!”.

Ook bij Noa, die al tijdens de zwangerschap achterbleef in gewicht, is de medische puzzel nog niet helemaal compleet. “Bij Noa was er inderdaad haar groeiachterstand en de afwijking in haar ruggetje. Er volgt voor haar nog een genetisch onderzoek om te kijken of er een genetische afwijking te vinden is die deze dingen verklaart.” Ondanks de onderzoeken en de onzekerheid over de uitslagen, overheerst de bewondering voor haar veerkracht. Hennieke glimlacht: “Maar ook bij haar zien we tot nu toe niet dat ze ergens last van heeft. Klein, maar fijn.”

Op 8 februari 2026 is de cirkel rond: Hermen en Hennieke staan met z’n vijven voor het doopvont. Het visioen dat Hennieke tijdens haar zwangerschap ontving, is die dag werkelijkheid geworden; de belofte ‘Jullie tijd komt’ is tastbaar vervuld. Terwijl Psalm 139 klinkt over Gods wonderlijke weefwerk, maakt de jarenlange onzekerheid definitief plaats voor dankbaarheid. Het wonder ligt niet langer in de toekomst, maar in hun armen.

Nooit gedacht dat je zo mooi zou zijn.
Nooit gedacht, zo perfect en klein.
Zo overweldigend, zo onbeschrijfelijk.
Je bent meer dan een wonder.
Door Hem bedacht. Door Hem gemaakt.
Door Hem geliefd en aangeraakt.
Meer dan een wonder.

• 

  Ben Verboom werd direct als pasgeboren baby afgestaan: 'Dat ik gevónden ben, is het grootste wonder in mijn leven'

  Klik hier