“Ik geef toe: het is nogal een bijzonder verhaal. Tot 2018 had ik geen enkel plan om te emigreren. Toen ging ik, zonder enige bedoeling, met een klein groepje singles van de club waarvan ik lid was naar de emigratiebeurs in Houten. In de week ervoor vroeg ik me nog af: wat ga ik daar eigenlijk doen? Maar ik ging toch maar mee, blijkbaar was ik wel nieuwsgierig. Achteraf denk ik: sommige dingen in je leven moeten gewoon gebeuren. Die komen dan op je pad, daar heb je zelf geen invloed op.

Eenmaal daar kwam ik bij een presentatie over de Bourgogne terecht. Ik was al vaker naar Frankrijk geweest, maar dit deel kende ik nauwelijks. Ik werd geraakt door het verhaal van de vrouw die daarover vertelde, en besloot er een paar weken later naartoe te gaan.

Ik wist meteen: hier wil ik wonen

De eerste keer dat ik daar kwam, vond ik de natuur meteen fantastisch. Ik woonde in Utrecht, dus het contrast was enorm. Hier vond ik ruimte en rust. Ik wist meteen: hier wil ik wonen.

Uiteindelijk ben ik vier keer naar de Bourgogne afgereisd om huizen te bekijken. Dat kon ook vanaf een afstand, maar ik wilde weten wat die huizen met mij deden. Toen ik voor het eerst het huis bezocht waar ik nu woon, voelde dat meteen goed.

Het is een oude villa op een domein in de natuur. Het verhaal gaat dat zangeres Edith Piaf hier verbleef om aan de drukte van Parijs te ontsnappen. Maar veel belangrijker voor mij was het gevoel dat ik er kreeg: dit huis had op mij gewacht. Er waren al veel geïnteresseerden langs geweest, maar de voormalige eigenaren – vier Nederlanders – hadden bij mij het gevoel dat ik hier goed paste. En dat dacht ik zelf ook.

Ik heb drie gastenkamers en beheer een paar appartementen. Daarnaast ben ik bezig met een kleine camping, en heb ik in mijn huis een meditatieruimte. Mijn droom is om kleinschalige, betaalbare retraites te organiseren. Ik wil mensen een plek bieden waar ze tot rust kunnen komen en moeilijke gebeurtenissen in hun leven een plek kunnen geven.

Het grootste verschil met Nederland? De rust. De mensen hier zijn relaxter, minder gejaagd. De natuur is overweldigend en ik voel me hier dan ook vaak te gast. Op het terrein laat ik de natuur daarom haar gang gaan. Zo heb ik bijvoorbeeld een groot stuk gras dat Nederlanders al gauw plat zouden maaien. Maar wie ben ik om te bepalen dat het gras kort moet zijn? Nu zie ik een enorme verscheidenheid aan vlinders en andere insecten. Daar geniet ik heel erg van en het maakt me ervan bewust dat we zorgvuldig met de aarde moeten omgaan.

In Nederland liet ik mijn twee dochters achter, maar onze verbinding is misschien wel dieper dan ooit. Verder liet ik vrienden, familie en mijn huis in Utrecht achter. Dat voelde allemaal niet als een verlies, maar als een nieuwe start.”

• 

  Marieke vertrekt in haar eentje naar Schotland om te wandelen: 'Ik hoop te vertragen en de stilte te zoeken'

  Klik hier