Zahia emigreerde van Palestina naar Nederland: ‘Als ik falafel maakte, werd de pijn in mijn hart verzacht’

“Samen eten is een sociaal gebeuren in Palestina. Eten deel je niet alleen met je gezin, maar met heel veel andere mensen. Onverwacht bezoek is altijd welkom. Als je kookt, maak je standaard meer klaar dan je nodig hebt. Je weet immers nooit wie er aanschuift. Ik leerde veel van de verschillende mensen met wie ik avonden lang aan tafel doorbracht. Vaak aten we buiten. In de winter ging binnen de open haard aan, waar iedereen zich aan kon warmen.

Wat was het een grote overgang toen ik zeventien jaar geleden naar Nederland verhuisde voor de liefde. Alles was hier zo anders. Buiten was het koud en niemand kwam spontaan langs. Ik was gelukkig met mijn man Suhail, maar vanwege zijn werk kon hij onmogelijk de hele dag bij me zijn. Ik voelde me alleen en eenzaam.

Troost uit eten

Eten bereiden gaf me troost. Als ik gerechten als hummus en falafel maakte, werd de pijn in mijn hart verzacht. Helemaal toen ik mensen begon uit te nodigen om samen te eten. Inmiddels sprak ik de Nederlandse taal en door mijn kinderen leerde ik andere ouders kennen. Mijn wereld werd steeds groter. Acht jaar geleden gaf een gezellige dag in de buurt mijn leven een bijzondere wending. Mijn buurvrouw tipte me en zei: ‘Jij kunt zo goed koken en mensen worden daar zo blij van. Waarom maak je geen hapjes voor de buurt?’ Ik besloot ons huis open te stellen voor iedereen die wilde komen eten. Onze woonkamer zat tjokvol onbekenden die met elkaar kletsten. Ik schrok van de gezellige chaos, maar voelde me tegelijkertijd ontzettend gelukkig.

Daarna kreeg ik steeds vaker aanvragen van mensen die eten bij me bestelden. Ik begon te koken voor grote groepen, soms voor wel vierhonderd man! Nog steeds emotioneert het me als ik veel mensen met elkaar aan tafel zie. Aan het einde van een lange werkdag doen mijn handen pijn en ben ik moe. En toch kan ik daarna niet slapen door alle opwinding en vreugde in mijn lijf. Mijn werk herinnert me aan de gastvrijheid van de Palestijnse cultuur en laat me zien dat mensen in vrede met elkaar kunnen leven. Dat is mijn droom. Eten verbindt mensen, daar zet ik me voor in.

Eten verbindt mensen, daar zet ik me voor in.

Het allermoeilijkste van emigreren is gescheiden zijn van de mensen van wie je houdt. Toen mijn vader en moeder overleden, brak ik van verdriet. De afstand tussen ons maakte me radeloos. Gelukkig voelen ze na hun dood heel dichtbij. Altijd als iemand iets aardigs voor me doet, denk ik aan mijn moeder. Tijdens haar leven zei ze meerdere keren per dag een gebedje voor me op waarin ze vroeg om de goede mensen op mijn pad te brengen. Mijn moeder wist dat ieder mens liefde nodig heeft en dat we elkaars dag kunnen kleuren door iets aardigs te doen voor de ander. In de loop der jaren heb ik heel veel goede mensen ontmoet. Ze maken me blij en dankbaar. De leegte in mijn hart is opgevuld.”

Tekst: Sonja Brekelmans
Beeld: Nienke van Denderen
Visagie: Très Jolie Visagie