“Ik doe eerst even m’n eigen kloffie aan hoor”, zegt Maik de Boer na de fotoshoot voorafgaand aan het gesprek. Als je hem in de media ziet, zie je altijd het flamboyante type. “Ik ben juist enorm van een T-shirt en een spijkerbroek”, reageert Maik. “Ik draag altijd zwart. De media hangen een extravagant plaatje aan mijn personality. Het gay-zijn wordt altijd uitvergroot, lijkt wel. Het is een vooroordeel, want ik ben ook van de auto’s en motoren. Af en toe ben ik een ongelooflijk lompe boer en ik heb voornamelijk hetero vrienden. Dat hoort ook bij mij, maar mensen zien of weten dat niet. Dat is mijn grootste gevecht in het leven.”

Ik was mijn vaders beminde zoon, mijn moeders lieveling.

Spreuken 4:3

“Bemind vind ik een groot woord, want mijn vader toonde moeilijk zijn emoties en leefde vanuit zijn angsten. Hij heeft me wel op onhandige, kleine maniertjes laten zien dat hij mij waardeerde. Het liefst wilde hij dat ik een echt beroep koos, niet styling of mode. Ik heb daarom heel lang in de hotellerie gewerkt. Iets wat mij zekerheid zou geven en waar ik later mijn gezin mee zou kunnen onderhouden. Ik ben de oudste, dus ik moest het voorbeeld geven. Er lag een hoge druk.

'Pleasen is mijn middle name, daarom ben ik waarschijnlijk styling gaan doen'

Toen mijn vader veel te jong overleed, nam ik vanuit pleasing de vaderrol op me. Zo zijn we opgevoed. Je moest niet aan jezelf denken, maar het vooral een ander naar de zin maken. Dus ja, pleasen is mijn middle name. Daarom ben ik waarschijnlijk styling gaan doen. Zo diep zit dat bij mij vanbinnen: dat ik van mijn valkuil mijn beroep heb gemaakt. De bekendheid kwam mij natuurlijk goed uit, want ik kreeg ineens – dacht ik – erkenning. Nu zie ik dat het louter herkenning is. Erkenning moet je uit jezelf halen en niet uit het grote publiek, want die mensen kennen je niet echt. Daar heb ik lang over gedaan. Kijk,” Maik trekt de hals van z’n T-shirt lager, op zijn borst staat een roos getatoeëerd, “die staat voor: ik ben een laatbloeier, maar ik bloei wel. Ik ben nu 65 en weet waar ik voor sta.

Pas op mijn 32e kwam ik uit de kast. Mijn vader vond dat heel moeilijk om te accepteren. Ik had daarvoor veel vriendinnetjes, waarmee ik mijn ouders op het verkeerde been had gezet. Ik wilde het heel graag goed doen in hun ogen. Zij staken het ook nooit onder stoelen of banken dat ze kleinkinderen wilden. Pas toen mijn broertje een dochtertje kreeg, durfde ik uit de kast te komen, want toen hadden ze dat kleinkind waar ze zo op hoopten.”

De ouderdom is een prachtige kroon, je vindt hem op de weg van de rechtvaardigheid.

Spreuken 16:31

“Omarm je ouderdom, dat is belangrijk. Ik probeer niet meer de tijd uit te stellen en nog voor jong door te gaan, dus ik laat mijn baard gewoon wit. Vorig jaar deed ik mee met Het Jachtseizoen. Ik sprong toen uit een vliegtuig, mensen hebben gezien dat er een mooie balans zit tussen mijn vrouwelijke en mannelijke kant. Ik ben nu voor de jongeren ‘die stoere kerel met die witte baard’. En dat is zo grappig. Met andere woorden: hun opa ziet er misschien ook zo uit, maar die springt niet uit een vliegtuig. Ik ben ineens een soort superheld geworden, haha.

Het geloof is zoveel lichter, zoveel liever dan de harde wereld buiten

Het mooie van ouder worden vind ik dat je niet meer bent wat de maatschappij je opdringt, je hebt je eigen normen. Ik kies waar ik me prettig bij voel. Ik geloof absoluut, maar het is wel mijn geloof. Lees de Bijbel zoals jij het wilt lezen, waar je jezelf in herkent. Maar verdraai het niet, want daar gaat het namelijk mis. Wat deed en zei Jezus? Een heel primaire vraag hè? Geloof in Mij. Volg Mij. Doe gewoon wat Ik deed: deel je eten, deel je drinken. Wat ik het mooie vind van geloof, en dat heeft echt te maken met mijn christelijke ex, is het niet oordelen en onvoorwaardelijk geven. Het is zoveel lichter, zoveel liever dan de harde wereld buiten. Als ik in Barcelona tegen iemand aanloop, verontschuldigt die ander zich: ‘O, ik liep in de weg, sorry, sorry, mea culpa.’ Als ik hier tegen iemand aanloop, zeggen ze: ‘Kun je niet uitkijken, lul!’ Je kunt het geloof op zo veel manieren invullen of verdraaien, maar houd het gewoon eenvoudig. En dring het niet op aan een ander. Het hoogst haalbare voor mezelf is dat ik voor de spiegel kan staan en volmondig kan zeggen: ‘Goed gedaan, je mag er zijn!’”

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Zanger Tim Akkerman werd als kind uit huis geplaatst: ‘Met muziek verwerk ik mijn emoties’

  Klik hier

Zoals men ijzer scherpt met ijzer, zo scherpt een mens zijn medemens.

Spreuken 27:17

“Ik verzamel altijd mensen om mij heen die mij corrigeren, want daar word ik een leuker mens van. De grootste valkuil van veel collega’s is dat ze constant op een voetstuk willen staan en mensen om zich heen verzamelen die hun naar de mond praten. Maar dat is niet goed voor je. Je moet ook af en toe op je plaats worden gezet. Ik zat vorig jaar december tegen een vriend te zeiken: ‘Die bekende Nederlanders zijn rondom Kerst altijd in de weer voor goede doelen, maar op 1 januari zitten ze allemaal weer in een vijfsterrenrestaurant.’ Zit hij daar met een peuk en een glaasje wijn en zegt hij: ‘Schat, jij zou toch gaan wandelen met bejaarden? Nou, ik zie er geen een naast je lopen.’ Baf, beide benen op de grond. Ik vind dat zalig.

Ik heb geen bekende vrienden. Zo houd ik werk en privé gescheiden. Een rode loper zie ik als een spel. Als ik daar weleens met een vriendin van mij overheen loop, zeg ik: ‘Kom op meid, nu zijn we even Victoria en David Beckham.’ Dat vinden we gewoon grappig. Het blijft toch bijzonder dat er fotografen en verslaggevers van Shownieuws en RTL Boulevard staan die mij willen fotograferen en mijn verhaal willen horen. Ook van dit interview en deze fotoshoot geniet ik enorm. Hoe leuk is het leven gelopen? Maar ik ben er ook heel nuchter in, want het stopt ook een keertje. Nou, dan ga ik lekker fotograferen.”

Wie ontzag heeft voor de HEER, leeft vele jaren langer, het leven van een goddeloze wordt bekort.

Spreuken 10:27

“God, wat een heftige uitspraken. Ik voel dan weer die druk: o, dus ik mag niet goddeloos zijn want dan word ik niet oud. Ik kom uit een heel klassiek milieu en we hebben sowieso respect voor oudere mensen. Dat is tegenwoordig ook niet vanzelfsprekend meer. En ontzag voor de Heer, dat is gewoon echt heel simpel ‘goed fatsoen’. Ook al is het niet jouw Heer, dan heb je er nog steeds gewoon ontzag voor.

Kijk, veel mensen in mijn omgeving zijn veel te jong overleden. Dan probeer ik mezelf te troosten met de gedachte dat het hierna wel mooier moet zijn, anders zou ik het namelijk oprecht niet begrijpen. Tegelijkertijd zit er ook die angst dat het eerder afgelopen zou kunnen zijn als je niet in het goddelijke gelooft. Ik hoop dat er hierna iets is, waar al deze mooie, lieve mensen zoals mijn vader misschien wel enorm onthaald en getroost worden. Dat er een soort dankbaarheid in het hiernamaals is, dat ze zo prachtig in het leven stonden. Ik hoop altijd dat er een soort overkoepelend iets is. Misschien moeten wij wel heel oud worden om een heel belangrijke levensles te leren en hebben anderen die lessen al geleerd. Maar tegelijk denk ik dan: als ik al m’n lessen heb geleerd, ben ik dan volgend jaar dood? Dat wil ik ook niet. Ik wil leven, dat is ook weer de controlfreak in mij. Ik denk dat het voor elk mens een troost is om in iets te geloven. We hebben allemaal behoefte aan iets beschermends, iets ontastbaars waar we ons een beetje aan vast kunnen houden.”

Ik ben laatst bespuugd in mijn eigen supermarkt

Leer een kind van jongs af aan de juiste weg, en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is.

Spreuken 22:6

“Interessant! Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat je kinderen de ruimte geeft om zich te ontwikkelen en te mogen zijn wie ze zijn. Een beetje sturen mag, maar let goed op. Als iemand met een oordeel naar mij toe komt, zeg ik: ‘Ik snap wat je zegt, maar het oordeel dat jij nu velt, het advies waarmee jij nu komt, komt vanuit hoe jij in het leven staat, maar voor mij geldt dat niet zo.’ Ik denk dat de juiste weg is dat je vooral luistert naar je kinderen. Luistert naar wat zij te zeggen hebben, in plaats van op te dringen: ‘Je moet dit’ of ‘Je moet dat’. Er is een foto van mij als 12-jarige waar ik tegen een kar sta te leunen. Dan denk ik: mijn ouders zijn echt stekeblind geweest als ze niet gezien hebben dat ik gay ben. Maar aan de andere kant: ga het niet aan je kind vragen. Ze komen er vanzelf mee. Laat als ouder gewoon zien dat je kinderen mogen zijn wie ze zijn. Vul het niet in. Mensen moeten echt beter naar elkaar luisteren en een beetje empathie hebben. Je mag alles denken, maar zeg niet alles hardop. Als iemand bij de slager tegen mij zegt: ‘Veel beter, een wit baardje in plaats van een zwarte plak.’ Dan zeg ik: ‘Zal ik me even voorstellen? Hallo. Ik ken je niet. Ik ben Maik de Boer.’”

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Judith Zilversmit dook in het oorlogsverleden van haar vader: ‘Ik hem nog honderd vragen kunnen stellen'

  Klik hier

Wie veel vrienden heeft, raakt snel geruïneerd, een echte vriend is meer waard dan een broer.

Spreuken 18:24

“Mijn broer is een schat, maar we komen van een totaal andere planeet. Mensen moeten er vreselijk hard om lachen. Hij is mijn model geweest bij Het perfecte plaatje en was als Elvis verkleed. De programmamakers zeiden tegen me: ‘Nou, je wordt bedankt, we kunnen de helft niet in de montage gebruiken, want het kan niet met goed fatsoen op tv.’ Haha. Een echte Amsterdammer, weet je. ‘Klere dit’ en ‘klote dat’ en ga zo maar door. Dat was hilarisch. Maar je familie is je familie en je vrienden zijn je gekozen familie. Die zoek je uit op chemie, klik, interesse en wat ik eerder zei: gecorrigeerd worden. Families hebben vaak het onvoorwaardelijke, fijne en gezellige voor elkaar. Die horen ook trots op je te zijn en blij te zijn met wat je doet. Bij vrienden is het vaak wel wat eerlijker.”

Wind je niet op over kwaadaardige mensen.

Spreuken 24:19

“Naarmate ik ouder word, ben ik op zoek naar verdieping. Ik heb veel opgeruimd. Ik heb ook echt weleens vrienden geschoffeerd en dingen tegen ze gezegd die ik nooit had mogen zeggen. Dus ik heb ze gebeld en mijn verontschuldigingen aangeboden. Ik weet waar het vandaan komt: uit onzekerheid. Het is altijd een stuk makkelijker om een ander naar beneden te halen, maar ik wil opruimen. Ik wil schoon worden. Als je bijvoorbeeld heel boos bent, maar alles binnenhoudt, zou het me niet verbazen dat je daar ziek van wordt.

Vorig jaar deed ik mee aan Het zwaard van Damocles. Sylvia Geersen zei tegen mij: ‘Jij hebt me een van de belangrijkste levenslessen geleerd, want ik ga ook heel vaak dingen uit onzekerheid invullen en dan wordt het een heel lelijk, vervelend en moeilijk verhaal.’ Dus ik zeg altijd: ‘Vraag!’ Dat is de pest aan WhatsApp: je kunt een appje op zes manieren lezen en het wordt altijd negatief geïnterpreteerd. Dus bel me op en vraag: ‘Wat bedoel je ermee?’

Toen heb ik echt voor mezelf besloten: ik heb geen reden tot klagen

Er zijn weleens mensen die heel afgunstig reageren op mijn tweede huis in Barcelona. En dan denk ik: jij hebt drie huizen in Barcelona op de bank zitten en dat zijn je kinderen. Kost hetzelfde en je ziet je rijkdom niet eens. Ik heb Afrikaanse kinderen op mijn armen gehad die hun ouders waren verloren aan aids en zelf verkracht waren omdat men gelooft dat je zo van hiv en aids afkomt. Een geluksmoment was toen een jochie een stukje brood had en dat met mij wilde delen. Toen heb ik echt voor mezelf besloten: ik heb geen reden tot klagen. En ik kan echt mopperen, want ik ben een dwingelandje en ambitieus. We zien vaak onze eigen rijkdom niet. Ik heb het zo goed hier. Ik heb het mentaal goed. Natuurlijk heb ik ook weleens lastige momenten gehad, vooral toen ik met mijn geaardheid struggelde en mijn eerste relatie overging. Ik zag mijzelf niet gelukkig zonder hem. Mijn therapeut zei: ‘Je hebt meer van hem gehouden dan van jezelf. Daar gaan we aan werken.’ Mijn geluk hing af van het functioneren van een ander. Dat wil ik niet meer.”

Wat is jouw lijfspreuk?

Leven en laten leven.

“Dat je mag zijn wie je bent. Iemand zei ooit tegen mij: ‘Dat jij nog uitgaat op jouw leeftijd.’ Bijna wekelijks hoor ik op straat: ‘Daar heb je die kankerhomo van tv.’ Ik ben gelukkig nooit gepest, maar ik heb me wel soms onbegrepen en alleen gevoeld. Dat is misschien ook waarom ik die bekendheid en extravagantie heb opgezocht. Om een stukje applaus te krijgen. Ik ben laatst bespuugd in mijn eigen supermarkt. Ik deelde erover op Instagram, omdat ik oprecht vind dat dit nooit normaal gevonden mag worden. Toen heeft burgemeester Femke Halsema mij bericht: ‘Ik ben er voor je, laten we dit de kop indrukken.’ Hoe ze aan mijn nummer kwam, geen idee. Nou, dan voel je je heel erg gezien en gehoord. Al wil ik op m’n 86e met rolschaatsen en knalrode lippenstift en pruik op de dansvloer staan: ik hoop dat ik mag zijn wie ik ben of wil zijn!”

Tekst: Jeannette Coppoolse
Beeld: Nienke van Denderen
Visagie: Marloes Bovelander