Een led-masker voor een gladdere huid. Werkt het écht of is het vooral een goed verlichte illusie?

‘Skin in craters like the moon’, hoorde ik laatst in een liedje. Huid vol kraters als de maan. Ja, zo voelt het soms bij mij. Al sinds mijn tienerjaren worstel ik met een onrustige huid. Ik heb alles geprobeerd: zalfjes, medicatie, vitaminen, diëten en zijden kussenslopen. Het een hielp tijdelijk, het ander helemaal niet, maar uiteindelijk loop ik tot op de dag van vandaag rond met een gezicht vol littekenkraters en regelmatig opkomende puistjesbergen.

Je begrijpt: ik word als een meeuw op een frietje aangetrokken door alles wat een betere huid belooft. De laatste maanden zag ik overal op social media influencers opduiken met grote, rood oplichtende maskers op hun gezicht, alsof ze figuranten in een sciencefictionfilm zijn. Het bleek om led-maskers te gaan. Die zouden je huid verbeteren door middel van licht. Dat licht zet cellen in je huid aan het werk om zichzelf te herstellen en te vernieuwen. Zo zou rood led-licht de aanmaak van collageen stimuleren, waardoor lijntjes op je gezicht minder zichtbaar worden. En – tromgeroffel – blauw licht zou helpen om acne te behandelen, door bacteriën te doden die acne-uitbraken veroorzaken. Na twee tot drie weken moet je volgens de makers al verschil zien.

De reviews die ik erover lees zijn zo lyrisch dat ik me afvraag of ze zijn geschreven met een harp op de achtergrond. Het klinkt te mooi om waar te zijn, maar tóch. Het is iets. En dus bestel ik voor 120 euro een nieuwe bron van hoop voor mijn gezicht. Wanneer het masker de volgende dag arriveert in een glanzende doos, wil ik het meteen uitproberen. Helaas: eerst een paar uur opladen.

Tekst gaat hieronder verder.

• De smartring. Kan zo’n ring écht meten hoe je geslapen hebt?

  Klik hier

Geen warmte, geen trilling

Die avond is het zover. Braaf volg ik de gebruiksaanwijzing en begin met het reinigen van mijn huid. Dan trek ik het siliconen gevaarte met klittenbanden om mijn hoofd. Het zit niet heel comfortabel. Vooral rond mijn ogen is het wat strak. Ik heb de keuze uit rood, blauw, geel of paars licht – of een programma waarin de kleuren elkaar afwisselen. Ik kies natuurlijk voor blauw: ook in deze handleiding staat dat het acne-gerelateerde roodheid en oneffenheden vermindert en voor een ‘heldere’ huid zorgt. Rustig ga ik op bed liggen en laat het masker zijn werk doen. Ik voel niets. Geen warmte, geen prikkel, geen trilling – maar ook geen stress. Het is heerlijk om even niets te doen. Alleen daarvoor is het masker al goed.

Na tien minuten schakelen de lampjes uit. Mijn huid tintelt als ik het masker afzet. Ik zou natuurlijk graag zo snel mogelijk resultaat zien, maar in de instructies lees ik dat je het gebruik moet opbouwen. De eerste week om de drie dagen, daarna om de twee, totdat je het in de vierde week dagelijks kunt opzetten. Dat is wel een oefening in geduld voor deze maankrater. Steeds vaker zet ik het masker op, maar wanneer ik tussendoor op vakantie ga, past het niet in mijn backpack. Na een week ga ik weer moedig voorwaarts, maar waarheen eigenlijk? Nog steeds zie ik geen enkel verschil. Het enige wat wél effect heeft, is dat ik mijn vriend elke dag laat schrikken als ik met dit masker op het hoekje om loop.

Het is heerlijk om even niets te doen. Alleen daarvoor is het masker al goed.

Conclusie

Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder. Helaas blijkt het led-masker niet meer dan een persoonlijke lichtshow te zijn geweest. Ik zie geen enkel verschil. Toch gooi ik de siliconen discolamp niet meteen in de prullenbak. Misschien helpt het om een tijdje een andere kleur te proberen, of de automatische stand waarbij de kleuren elkaar afwisselen. Ook al kan ik er vergif op innemen dat het niets zal veranderen, ik wil de mogelijkheid nog even vasthouden. Ik vind het moeilijk om te aanvaarden dat dit nu eenmaal mijn gezicht is. Dat lijkt ook maatschappelijk gezien nog niet geaccepteerd. Zie je ooit hoofdrolspelers in films met duidelijke acne? Of covermodellen met littekens of vlekken op hun gezicht? Een onrustige huid zie je in de media alleen als een probleem dat opgelost moet worden. En dat terwijl er volgens mij genoeg mensen zijn die geen perfect gladde huid hebben. Ik vind het eigenlijk wel tijd worden dat échte gezichten de ruimte krijgen, zodat we zien dat schoonheid ook oneffen kan zijn. Hopelijk vinden jij en ik mijn huid dan ooit net zo mooi als de maan.

• De rage van ‘ragerooms’. Helpt het echt om je hoofd leeg te maken?

  Klik hier