We videobellen en een stralende Nirky kijkt met een warme en vrolijke lach de camera in. Het gaat een stuk beter met haar, de schoolvakantie is achter de rug, en de rust in huis is teruggekeerd. “Twee weken lang heb ik leuke dingen met mijn dochters Yazmin (9) en Elenor (6) gedaan. Ik heb daar zó van genoten. Vijf jaar geleden kon ik nog nauwelijks mijn bed uitkomen. Ik was compleet ingestort. De aanleiding was een medische diagnose van onze jongste dochter. Drie maanden oud werd ze ernstig ziek, en het was de vraag of ze het zou overleven. Nog een verlies kon ik niet aan. Ik ben zo dankbaar dat het niet zover is gekomen. 

Ik wilde die aanwezige moeder zijn, maar kón het niet

In de beginperiode van mijn burn-out lag ik alleen maar op bed. Ik kon het enkel opbrengen om de kinderen ’s avonds naar bed te brengen en ’s ochtends hun haartjes te kammen. Eten deed ik in m’n eentje in de slaapkamer; ik kon de prikkels niet aan. Na een tijdje verloor ik mijn baan door mijn ziekte. Mijn man Jort is in die periode vader en moeder tegelijk geweest. Ik ben blij dat ik er weer voor ze kan zijn. Niet dat zij veel gemist hebben, Jort heeft het geweldig gedaan, maar ik voelde me wel regelmatig schuldig. Ik wilde toch die aanwezige moeder zijn, maar kón het niet. 

Ik ben er nog niet: ik ben snel moe, vergeetachtig en heb nog last van concentratieklachten. Maar ik heb wel weer het volle vertrouwen dat het goed gaat komen. Door de tomeloze steun van Jort en mijn geloof in God ben ik overeind gebleven. Ik hoop ook binnenkort mijn moeder, die op Bonaire woont, te bezoeken.”

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Apotheker Veronique belandde in een burn-out: ‘Mijn lichaam draaide overuren en ik schakelde mijn gevoel onbewust uit’

  Klik hier

Gelukkige jeugd

Nirky werd geboren op de Dominicaanse Republiek, in een huisje van drie bij vier meter met een dak van golfplaten. “Als het regende, lekte het water overal doorheen. De douche en de wc – een gat in de grond – en een emmer werden gedeeld met vijf andere gezinnen. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik drie was. Daarna was mijn vader uit beeld. Mijn moeder werkte hard; de buurvrouw paste op mij. Veel herinneringen aan mijn vroege kinderjaren heb ik niet, maar als ik naar mijn jeugdfoto’s kijk, zie ik een gelukkig kindje.”

Je vader was uit beeld. Hoe zit dat?

“Mijn moeder kwam erachter dat hij een affaire had met een vrouw, die zijn kind droeg. Van het ene op andere moment beëindigde ze de relatie. Ze zorgde ervoor dat ik mijn vader nooit meer zou zien. Best een heftige reactie, ook omdat vreemdgaan in die cultuur best vaak voorkomt. Ach, ze was nog jong. Ik heb mijn vader niet gemist, ik wist niet beter. 

Ik heb mijn vader niet gemist, ik wist niet beter.

Mijn moeder leerde mijn stiefvader kennen, die op Bonaire woonde. Ze trouwden en mijn moeder ging met hem mee. Ik bleef achter, omdat mijn papieren nog niet in orde waren. Ik was drie. De buurvrouw en haar kinderen zorgden voor mij als ik uit school kwam, en een van hen sliep bij mij in ons huisje. Veel vrouwen werkten op een ander eiland, en de zorg voor de kinderen werd vaak overgenomen door de grootouders. Nu ik zelf moeder ben, kan ik me niet voorstellen dat je je kind achterlaat. Ik kan nog geen dag zonder ze en wil mijn dochters een gelukkige jeugd geven. Het is mijn verhaal, maar ik kijk ernaar alsof ik toeschouwer ben. 

Mijn moeder kwam iedere maand een week naar huis. Dus ik zag haar wel regelmatig. Uiteindelijk trok ik bij mijn oma, die ook op de Dominicaanse Republiek woonde, in. Bij mijn oma was het gezellig. Ze had een dochter die maar een paar jaar ouder was dan ik. Ze voelde een beetje als een zusje. Die tijd heb ik opgeslagen als een soort minivakantie. Mijn oma had een complexe relatie met mijn moeder, maar voor mij was ze lief. Twee jaar later waren de papieren in orde en kon mijn moeder mij ophalen. Zij en haar man werkten als taxichauffeurs en later openden ze samen ook een eigen snackbar. Het was keihard werken. Ik was snel zelfstandig. Op mijn 8e kookte ik bijvoorbeeld al voor mijn moeder en stiefvader.”

Lees hieronder verder.

• 

  ‘Vaders willen meer emotioneel betrokken zijn, terwijl ze dat voorbeeld vaak zelf niet hebben gehad’

  Klik hier

Voelde jouw stiefvader als je eigen vader?

“Ik hield van hem, maar ik heb wel altijd geweten dat het mijn stiefvader was. Er zat een afstand in mijn hart, alsof er door het woordje ‘stief’ een muur tussen ons in zat. De liefde voor hem was afstandelijker dan die voor mijn moeder. We vormden een gelukkig gezin, maar mijn stiefvader was wel streng. Ik had ontzag voor hem en liep vaak op mijn tenen. Ik moest alles doen zoals hij het wilde. Het scheelde dat ik een brave tiener was.

Ik geloofde heilig in het huwelijk door mijn geloof

Ook mijn moeder en stiefvader gingen uit elkaar. Ik zat midden in mijn eindexamen mavo. Net als ieder ander kind wilde ik dat ze samen zouden blijven. En ik geloofde heilig in het huwelijk door mijn geloof. Op veertienjarige leeftijd bekeerde ik me tot God tijdens een evangelisch jeugdkamp. Ja, bekeren op die leeftijd is best jong, maar ik was al vroeg volwassen in mijn denken. En ik zag in God ook een warme, liefdevolle vader bij wie ik kon zijn wie ik was. Mijn stiefvader was niet zo warm. Achteraf heeft dat denk ik wel meegespeeld in mijn keuze. Mijn moeder ging de mist in bij dit huwelijk, bleek later, maar mijn liefde voor haar is altijd onvoorwaardelijk en sterk gebleven. Ik heb haar nooit veroordeeld. En ik bleef mijn stiefvader zien. Vlak voor de scheiding waren mijn ouders bezig met een procedure zodat ik zijn achternaam zou krijgen. Dat is uiteindelijk niet doorgegaan, maar het geeft aan dat hij mij als zijn eigen dochter zag.”

Ben je nooit nieuwsgierig geweest naar je biologische vader?

“Pas op het moment dat ik ging trouwen. Ik was 24 en wist niks van mijn biologische vader. Mijn stiefvader was overleden, en er was geen vaderfiguur meer in mijn leven. Ik nam contact op met mijn tante en hoorde dat mijn biologische vader eveneens dood was. Dat vond ik niet lastig, ik had immers geen emotionele band met hem opgebouwd, maar het was wel jammer. ‘Zorg dat je Nirky vindt’, bleek hij op zijn sterfbed tegen mijn halfbroer gezegd te hebben. Het maakte mij blij: ik was een geliefd kind.”

Het maakte mij blij: ik was een geliefd kind

Haar man Jort leerde ze in Nederland kennen waar ze eerst culturele maatschappelijke vorming studeerde in Zwolle, en daarna bestuurskunde in Nijmegen. “Als je op de Antillen woont, kun je kiezen om in Nederland of Amerika te studeren. Amerika is voor de kinderen met rijke ouders, dus ging ik naar Nederland. Ik moest enorm wennen aan het weer en de gehaaste samenleving, maar ik voelde me snel thuis. Ik maakte me wel zorgen over de verhalen over discriminatie. Zelf heb ik daar gelukkig nooit last van gehad. Het scheelt misschien ook wel dat ik in een vriendelijke omgeving zat en al snel naar de kerk ging. In deze gemeenschap zijn ze vriendelijk voor buitenlanders. En tijdens mijn studie culturele maatschappelijke vorming trof ik alleen maar medestudenten, die hongerig waren naar andere culturen. Ik had een fijne start.” 

Jort leerde ze kennen via de kerk. Zij kwam net uit een verbroken relatie; hij had zijn liefdesverdriet alweer een tijdje achter de rug. “Ik belde mijn voorganger dagelijks, omdat ik het leven niet meer zag zitten. Ik was zo diep gezonken door het liefdesverdriet. Hij raadde me aan om met Jort te praten, omdat hij een weg had gevonden om zijn verdriet achter zich te laten met de hulp van God. Ik volgde zijn advies op. Een zomer lang chatten we via Messenger tot het tot een live afspraak kwam. Ik was nieuwsgierig naar hem. Het was voor mij liefde op het eerste gezicht.”

Wie zag je staan?

“Ik was helemaal van mijn stuk door zijn verschijning, een mooie jongen. Wow… Ik had natuurlijk al een klik met Jort door het delen van ons leven op Messenger. We baden voor elkaar. Vanaf dat moment zagen we elkaar elk weekend in de kerk; doordeweeks bleven we chatten. Na een aantal weken was ik zonder aanleiding plots boos op Jort. ‘Wat is er aan de hand? Kan het zijn dat wij gevoelens voor elkaar hebben?’, berichtte hij. Ik kreeg een brok in mijn keel, eenmaal thuis belde ik hem. Ik was van slag en realiseerde me dat ik me voor de liefde afsloot. Na mijn vorige verbroken relatie wilde ik die pijn nooit meer voelen. Langzaam durfde ik me kwetsbaar op te stellen en sprak ik mijn liefde voor hem uit. 

Ik was helemaal van mijn stuk door zijn verschijning, een mooie jongen

Inmiddels zijn we ruim twintig jaar samen. Jort zet ons gezin op één. Alle pijn en verdriet heeft ons niet uit elkaar gedreven. Dat gebeurt vaak, omdat mensen anders rouwen. Wij waren daar alert op. Als we anders zouden rouwen, moesten we leren om dat van elkaar te respecteren, spraken we af. Dat is niet makkelijk, maar is ons wel gelukt. Want Jort rouwde inderdaad anders dan ik: ik wilde er constant over praten en Jort werd daar letterlijk ziek van. Je moet elkaar de ruimte geven. Ik zocht andere manieren om mijn ei kwijt te kunnen, op christelijke vrouwenforums bijvoorbeeld.”

Na je huwelijk voelde je toch die kinderwens. Ook al wist je dat je waarschijnlijk geen kinderen zou kunnen krijgen.

“Vanaf mijn zestiende wist ik al dat ik geen kinderen kon krijgen. Dat had ik geaccepteerd en Jort ook direct verteld. Toch borrelde die wens na ons huwelijk op met de wetenschap dat het waarschijnlijk niet zou lukken. Maar ik wist ook dat God wonderen kan doen. Ik raakte zwanger van ons zoontje Elia. We waren dolgelukkig en konden het bijna niet geloven. Dit was het prachtige wonder waar we op hoopten: ik mocht een zwangerschap meemaken. Maar na 24 weken werd hij al geboren. Elia heeft maar vijf dagen geleefd. 

Tekst gaat verder onder de foto.

Tijdens deze dagen voelde ik een nieuwe liefde, die ik tot dat moment niet kende. Het was zo pijnlijk dat zijn geboorte zo eindigde. Ik ben nog nooit zo verdrietig geweest. De eerste keer had het verlies van een kindje een enorme impact, ook omdat ik God niet begreep. Ik was zo teleurgesteld in Hem. Hij gaf mij een wonder, en liet toe dat het zo eindigde. Het overlijden van ons kind deed pijn, maar ik voelde me ook enorm in de steek gelaten door God. Voor mijn gevoel zou ik voor de rest van mijn leven niet meer gelukkig worden. Ik vroeg me ook af of mijn vertrouwen in God ooit zou herstellen. Maar als ik nu de balans opmaak, kan ik zeggen dat ik het zonder Hem niet gered zou hebben.”

Ondanks al het verdriet durfde Nirky nieuwe zwangerschappen aan. “Een kinderwens is zo’n sterk gevoel. De wens was zo krachtig dat het niet uit mijn hoofd te praten was. Ik kon het niet negeren. Ik had gevoeld hoe het was om moeder te worden, en kon al die liefde voor een kind niet kwijt. Mijn tweede, Matea, is na ruim 33 weken zwangerschap in de armen van Jort gestorven. Ze had een nierziekte, en dat was ons al tijdens de zwangerschap verteld. Op het moment dat ik het nieuws hoorde stortte ik in, alleen het beetje hoop dat ze het toch zou redden, hield me tijdens de zwangerschap op de been. Na de bevalling moest ik met spoed naar de operatiekamer, en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad. Ik was verscheurd om mijn poppetje zo te zien. Ik heb haar ook nooit vast kunnen houden. Tot op de dag van vandaag vind ik dat jammer. Aan de andere kant kon ze zich geen betere armen wensen dan die van Jort. 

Tekst gaat hieronder verder.

En dan kom je thuis en zie je een leeg bedje. De eerste weken ontvluchtten we ons huis door naar het buitenland te gaan om afleiding te vinden. Opnieuw was ik in de knoop met God en was ik op zoek naar zijn antwoorden. Na Matea werd ik snel zwanger van Yazmin. Eenmaal geboren, barstte mijn hart van geluk: ik hield een gezond kindje in mijn armen. Eindelijk kon ik mijn liefde geven.”

Tussen de geboortes van Yazmin en Elenor volgden meerdere miskramen, en ze raakte zwanger van Amadeo. Alles leek goed te gaan tot Nirky en Jort opnieuw hoorde dat het mis was. Amadeo had dezelfde nieraandoening als zijn zusje Matea, weliswaar in een minder heftige vorm. “Hij werd met ruim 34 weken geboren, maar kreeg na achttien dagen een ernstige hartcomplicatie. En weer moesten we een kindje begraven…”

Hoe herdenk je ze?

“In het begin ging ik vaak naar hun grafjes. Dat doe ik nog steeds, maar wel minder. Ik wil Yasmin en Elenor er ook niet te veel mee belasten. Ik leef in een soort van parallelwereld. Een wereld waarin ik diep geluk voel en eentje waarin ik een enorm gemis en pijn ervaar.Soms zie ik een groot gezin, en dan kan ik zomaar in huilen uitbarsten. Ik voel altijd vreugde en verdriet. Bij mijn jongste dochter zit een jongen op school die me heel erg doet denken aan mijn eerste, Elia. Als ik hem zie, sta ik soms met tranen in mijn ogen: het had Elia kunnen zijn. Al mijn kinderen heb ik een naam gegeven. Met mijn oudste dochter Yazmin heb ik namen bedacht voor de miskramen. Mijn grootste troost is dat ik later als ik sterf al mijn overleden kindjes in de hemel in mijn armen mag sluiten.”

Tekst: Ingrid Spelt

• 

  Zangeres Eline van Dijk kwam in een geloofscrisis: ‘Voor het eerst in mijn leven mocht er twijfel bestaan’

  Klik hier