“Trut! Kijk uit waar je loopt!”

Een harde vrouwenstem haalt me uit mijn gepeins. Nog net zie ik hoe een vrouw slingerend een bestelbusje ontwijkt en naar mij een gebaar maakt met haar middelvinger.

Het is mijn tweede dag in Amsterdam, waar ik even op bezoek ben vanwege mijn nieuwe boek. De combinatie van een jetlag en mijn wat dromerige aard levert veel snerpende fietsbellen en verwensingen op. Na negen maanden wonen in het ruime Californië blijk ik de chaos van Amsterdam, de onvriendelijkheid, de gehaastheid, ontwend. Terwijl ik hardop zucht, begrijp ik ineens de woorden van een kennis die ook tijdelijk in Amerika woonde: ze vond teruggaan naar Nederland lastiger dan aarden in de VS.

Eén keer reed in San Francisco een e-bike me bijna omver, maar verder heb ik alleen positieve, vriendelijke, beleefde Amerikanen ontmoet

In Californië, maar ook in andere Amerikaanse staten die ik de afgelopen maanden bezocht, wordt zelden getoeterd in het verkeer. Ook hoor ik amper iemand schelden of mopperen. Eén keer reed in San Francisco een e-bike me bijna omver, maar verder heb ik alleen positieve, vriendelijke, beleefde Amerikanen ontmoet. Als ik me verontschuldig voor een onhandige manoeuvre, is vrijwel altijd de reactie ‘Oh no, you’re good!’  

In winkels vragen medewerkers standaard hoe mijn dag was, of ze ergens bij kunnen helpen, alles is happy (‘Happy Friday’, ‘Happy Mothersday’, ‘Happy Valentine’) en bij vertrek wensen ze je ‘a good one.’ Vreemden geven me complimenten over mijn kleding, mijn oorbellen, naam, uitspraak, het boek dat ik lees. Het elektronische bord op de voorkant van de bus zegt ‘Don’t forget you’re amazing’. Ik ken veel mensen die het overdreven vinden, al dat enthousiasme, maar mij geeft het dagelijks endorfine-boostjes.

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  De prijs van haast: ‘Als we gestrest zijn, kunnen we nauwelijks een echt gesprek voeren’

  Klik hier

Toen ik mijn ervaring in Amsterdam deelde op de socials, leidde dat tot verontwaardiging. ‘Wees blij dat er in Amsterdam niet zoveel auto’s zijn!’ schreef iemand. ‘Amsterdam is van de fietsers!’ reageerde een ander. ‘Blijf lekker in dat nare Amerika,’ zei de derde.

Het is me veel opgevallen de afgelopen maanden: we oordelen makkelijk over een enorm land als de Verenigde Staten, en vinden het moeilijk om naar onszelf te kijken. Als ik vertel dat ik de Amerikanen heb leren kennen als sociaal, met een sterk community-gevoel, is er vaak verbazing. Weinig mensen weten dat de zes jaar durende high school gratis is, net als de lunch en de uitgebreide sporttrainingen, en dat kinderen uit low income gezinnen op vrijdag eten mee naar huis krijgen.

We oordelen makkelijk over een enorm land als de Verenigde Staten, en vinden het moeilijk om naar onszelf te kijken

Het is bekend dat er grote verschillen zijn tussen arm en rijk, minder dat er waardering is voor iedereen. Dat het vak houtbewerking net zo belangrijk is als wiskunde, er veel meer respect is voor docenten en scheidsrechters, en er weinig oordeel is over anderen. Amerikanen praten veel, maar weten het niet beter. Ze hebben vaak geen idee waar Nederland ligt (net als wij een staat als Idaho niet zomaar kunnen aanwijzen op de kaart), maar zijn wel oprecht geïnteresseerd.

Vrienden, familie, bitterballen, de Hema, lekkere, betaalbare koffie en openbaar vervoer: ik mis het in Amerika. Maar als we terugkeren naar Nederland, zullen we waarschijnlijk vaak terugverlangen naar wat Californische tender, love en kindness.