“Heb je nu wéér AL je geld uitgegeven?!” De maandelijks terugkerende ruzie in onze relatie is weer begonnen wanneer ik zie dat Roos onze gezamenlijke rekening heeft geplunderd, omdat haar eigen rekening leeg is. DIE VROUW LEERT HET OOK NOOIT.

Na 7 jaar relatie kan ik er gewoon nog steeds niet aan wennen en word ik weer even boos als de eerste keer. Of misschien zelfs bozer, omdat er gevoelsmatig totaal geen progressie in haar geldgedrag zit. Hoe kun je nou elke keer dezelfde fout maken?

Na 7 jaar relatie kan ik er gewoon nog steeds niet aan wennen

Ondertussen hebben we al zoveel dingen geprobeerd:

• allebei evenveel los leukgeld (zodat ik niet over iedere uitgave een mening heb)

• salaris direct naar de vaste-lastenrekening en spaarpot (zodat niet alles meteen opgaat)

• elke maand inzicht krijgen waar het geld heen is gegaan en of het nuttig was (zodat daar volgende keer hopelijk vooraf over nagedacht wordt)

Maar toch winnen kledingwinkels, interieurshops, kinderspeelgoed, weet ik het, het weer van al onze zorgvuldig opgestelde regeltjes. En ik word er gek van.

“Je moet niet zo brommen”, is Roos’ standaardantwoord. “Ik probeer het, maar ik ben nou eenmaal ook een beetje zo.” Het maakt me vaak alleen maar brommender. Iedereen is te veranderen, zelfs Roos. Ze doet gewoon haar best niet.

• 

  Bas: ‘Ik kan mijn kracht tegen Roos gebruiken wanneer ik wil, maar andersom niet’

  Klik hier

De laatste paar keer werden onze ruzies iets grimmiger.

“Waarom blijf je bij me als je dit iedere keer opbrengt?”
- “Omdat ik hoop dat je ooit verandert.”
“Is dat tot nu toe gebeurd?”
- “Nee, maar…”
“Het maakt onze relatie alleen maar ongezelliger.”

Roos heeft – ondanks dat ik dit knarsetandend toegeef – wel gelijk. Al mijn boosheid heeft geen euro opgeleverd, alleen afstand. Door te focussen op wat anders moet, niet goed gaat, vergeet ik wat Roos wel leuk maakt, wat goed gaat. En dat is meer verspilling van ons leven dan onnodige aankopen.

Al mijn boosheid heeft geen euro opgeleverd, alleen afstand

Roos is namelijk helemaal niet zo streng op mijn dure fietshobby. Of dat ik de vaat – we hebben de huishoudtaken verdeeld – voor de zoveelste keer niet heb gedaan. Of dat ik wéér fantastisch slecht communiceer hoe laat ik thuis ben. Of dat ik door meer te sporten meer tijd voor mezelf neem buiten ons om.

9 van de 10 keer omarmt ze mijn tekortkomingen. Accepteert dat ik zo ben of dat nodig heb. Niet dat we niet ons best hoeven te doen om ons leven te beteren, maar we zullen nooit perfect worden. Hoe graag ik dat ook zou willen.

Ze leegt onze rekening, maar vult mij op zoveel andere vlakken meer dan aan. En er is – ook al roep ik dat uit frustratie soms wel, helaas – geen haar op mijn hoofd die bij haar weg wil. Ik houd van haar en wil samen ons pensioen uitgeven, tot de laatste cent alles uit het leven halen. Iets wat ik makkelijk aan haar kan overlaten (grapje, schat).

En dat ik iemand gevonden heb waarbij ik die levenslange liefde voel, is onbetaalbaar.

Foto: Ruth Behind the Camera