“Mijn twee jaar jongere zusje en ik liepen soms op onze handen door de dierentuin. We waren heel lenig en hadden ongelofelijk veel plezier als we op ons hoofd stonden of radslagen maakten. Toen we gevraagd werden om te komen trainen bij een prestigieuze turnclub – ik was destijds zeven en mijn zusje vijf jaar oud – voelde ik me vereerd. Ik deed mijn best om de oefeningen zo goed mogelijk uit te voeren. Al snel draaide mijn leven, maar ook dat van mijn zusje en ons gezin, om turnen. Iedere dag was er wel een training of een wedstrijd waar onze ouders ons naartoe brachten.”

Lees ook: Annegriet stopte met haar passie, haar winkel

Een keerzijde

“Maar het sporten op hoog niveau had ook een keerzijde. Mijn trainers dreven mij, mijn zusje en de andere turnsters tot het uiterste om ons steeds beter te laten presteren. Ze waren agressief en beledigend en gingen vele grenzen over. Toen ik tijdens een oefening mijn teen brak en het uitschreeuwde van de pijn, moest ik door blijven gaan. En tijdens het stretchen zat een van de trainers vaak op mijn buik terwijl hij mijn benen hardhandig in een spagaat duwde. Als ik huilend vroeg om te stoppen, werd er altijd even doorgeduwd. Al snel was ik doodsbang voor mijn trainers, maar dat durfde ik niet tegen mijn ouders te vertellen. Ze offerden zo veel op zodat mijn zusje en ik konden turnen. Ik wilde hen niet teleurstellen.”

Ik wilde mijn ouders niet teleurstellen.

“Op mijn twaalfde werd een van mijn trainers opgepakt voor seksueel misbruik van een turnster. Toen mijn moeder vroeg of hij ‘dat’ ook bij mij had gedaan, antwoordde ik van nee. Ik wist niet goed wat ze met ‘dat’ bedoelde. In werkelijkheid waren er wel degelijk momenten geweest waarop ik me onveilig bij hem voelde. Bijvoorbeeld alle keren dat hij en andere mannen naakt met mij en de andere meisjes uit het team stoeiden in de sauna. Onze ouders vermoedden niets. Zij dachten dat we gingen zwemmen. Mijn zusje bleek wel misbruikt te zijn door de trainer. Een klap voor ons hele gezin. We wisten niet goed hoe we hiermee om moesten gaan en belandden in de overlevingsstand. Nog steeds is het lastig hier samen over te praten.”

Omgaan met trauma

“Jarenlang worstelde ik met het verleden en de impact die het op me had. Wie ik was, wist ik niet. Ik had last van angsten en depressieve gevoelens en mijn relatie met eten was verstoord. Volgens mijn trainers was ik te dik, waardoor ik een vertekend zelfbeeld ontwikkelde. Therapie hielp me om te gaan met mijn trauma. Tijdens het verwerkingsproces begon ik tekeningen te maken van wat er was gebeurd. Pas toen ik de afbeeldingen goed bekeek, lukte het me om naar de situatie te kijken en contact te maken met mijn gevoel.

In 2025 komt mijn graphic novel uit, waarin ik mijn hele verhaal heb beschreven en getekend. Ik hoop dat het anderen helpt en inzicht geeft. Mijn boek is voor mij een afsluiting van een heel verdrietig hoofdstuk van mijn leven. Door het verleden letterlijk en figuurlijk een plek te geven, kan ik straks lichter verder.”

Tekst: Sonja Brekelmans
Beeld: Nienke van Denderen
Styling & visagie: Très Jolie Visagie