Janneke (47): ‘Doe mij maar zo’n hormoonpil, dacht ik. Ik had al genoeg voor mijn kiezen gehad’
Persoonlijk verhaal
Leestijd: 4 min
Lees gratis verder
Meld je nu aan en krijg 3 maanden gratis onbeperkt toegang tot alle artikelen en digitale magazines van Eva.
Ze was ‘een draak’ voor zichzelf, maar ook voor haar omgeving. Toen de periode van rouw, waar ze in zat na de dood van haar moeder aan bleef houden, realiseerde Janneke (47) zich dat haar klachten misschien wel door de overgang kwamen. En dus stapte ze linea recta naar de huisarts met het verzoek om hormonen.
"Op mijn werk trok ik het nog wel, maar thuis had ik een heel kort lontje. Ik had sterk wisselende emoties en sliep slecht. Ik herkende mezelf gewoon niet meer. En dan had ik ook nog last van wazigheid in mijn hoofd, een gejaagd gevoel en van die wiebelbenen zoals ik tijdens mijn zwangerschappen ook had gehad.
Ik voelde me ontaard door onder meer het verlies van mijn moeder en een verhuizing naar een andere stad waar ik met mijn gezin een nieuw leven moest opbouwen. Op een gegeven moment heb ik voor een andere baan gekozen om rust te creëren, maar dat deed niks.
In rouw of de overgang?
Mijn moeder was ongeveer een jaar daarvoor overleden en op een gegeven moment dacht ik: is dit nu nog rouw of zit ik in de overgang?
Qua moederschap lijk ik sterk op mijn moeder; ik heb veel geduld en blijf rustig, zowel op een vrije dag, als na een werkdag. Maar dat was helemaal weg. Ik zat heel snel op het punt dat emoties omsloegen. Alles wat ik zo koesterde van mijn moeder was in een keer weg.
Alles wat ik zo koesterde van mijn moeder was in een keer weg
Ik ben gaan lezen over het onderwerp. De klachten van rouw en de overgang bleken best wel op elkaar te lijken. Denk aan slecht slapen, verdrietig zijn, je minder goed kunnen concentreren. Toen ik dat las, dacht ik: ik ga niet van een periode van rouw ook nog eens die hele overgang zo doen, want dan blijf ik een kort lontje houden.
Tekst gaat hieronder verder.
‘Ik herken mezelf niet meer’: de overgang en het nut van hormoontherapie
Hormoontherapie
Ik wilde de relatie met mijn man en kinderen niet op het spel zetten. Doe mij maar een pil, dacht ik. Ik had al genoeg voor mijn kiezen gehad. Dus toen ben ik naar de huisarts gegaan. Ik heb een jonge huisarts en zij stond meteen open voor hormonen en dacht echt met me mee.
Mijn moeder is overleden aan borstkanker en ik had net een DNA-onderzoek gedaan om mijn risico’s te bepalen. Mijn huisarts heeft nog overlegd met een andere arts om andere risico’s uit te sluiten. Toen durfde ik het wel aan. Een week later zat ik aan de hormoonmedicatie.
Meer rust
En omdat ik ook wel ‘zelf’ iets wilde doen, besloot ik voor mijn wiebelbenen met shiatsu-massage te beginnen. Qua leefstijl moet je natuurlijk ook echt wel iets doen. Ik sport en let erop dat ik goed eet.
Goed slapen doet wonderen voor je hoofd
De medicatie werkte direct. Het had vooral zo veel invloed op mijn slapen. Na een week was ik alweer blij. Goed slapen doet wonderen voor je hoofd. Daardoor had ik ook minder onrust in mijn lijf. Het is er nog steeds, maar het is wel minder. De scherpe randjes van dat gejaagde gevoel zijn eraf en daardoor is alles beter te doen.
Ik slik het nu een half jaar. Nog steeds heb ik slechte weken, bijvoorbeeld als ik ongesteld moet worden. Dan heb ik totaal geen energie. Ook heb ik dan nog steeds wisselende stemmingen en verlies ik eerder het overzicht. Maar het is minder erg en beter te dragen dan zonder die hormonen.”
Auteur: Ellen Nap
Wieke (51) kreeg een burn-out. Of was het toch de overgang?Wieke (51) kreeg een burn-out. Of was het toch de overgang?
