“Als we naar het strand gingen, werd er een vuurtje gestookt en vertelde hij verhalen”, vertelt Izaline Calister over haar vader die in 2019 overleed. Daar hoort ze voor het eerst over de rol van Curaçao tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een verhaal dat ze nu – met heel veel muzikaliteit – naar de theaters brengt. “Veel mensen denken dat de oorlog vooral in Europa plaatsvond, maar mensen weten niet dat al die eilanden veel invloed én ook last ervan hadden.”

Als we naar het strand gingen, werd er een vuurtje gestookt en vertelde hij verhalen

Toch had de Tweede Wereldoorlog ook een positief effect op Curaçao.

“Klopt, want in en na de oorlog was Nederland zo druk met zichzelf, met de wederopbouw, dat de eilanden op zichzelf leerden te staan. De taal werd belangrijker, onze eigen cultuur werd belangrijker, er was een verzelfstandiging.” 

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Bianca en Bo over Srebrenica: ‘Ik was het onbedoelde slachtoffer van mijn moeders trauma’

  Klik hier

Wat zou de kleine Izaline gevonden hebben van de voorstelling?

“Ik hoop dat ze trots is, want ik weet dat mijn vader heel trots was op de manier waarop ik mijn talent ben gaan gebruiken. Niet alleen maar voor entertainment, ik wil heel graag verhalen delen. Mijn 16-jarige dochter vindt het veel leuker om via een voorstelling over onze geschiedenis te leren dan uit een boek. Ik hoop dat we dan dezelfde gesprekken kunnen voeren die ik met mijn vader had. Ik heb daarmee zijn rol een beetje overgenomen.” 

Ik weet dat mijn vader heel trots was op de manier waarop ik mijn talent ben gaan gebruiken

De afgelopen twee jaar deed ze – samen met haar man – onderzoek naar Curaçao in de Tweede Wereldoorlog en besloot ze er een voorstelling van te maken met heel veel muziek. “Ik ben van origine zangeres, maar het theater lonkte. Met geluid, licht, beeld en decor kun je echt een eigen sfeer neerzetten.”  

Je wil de zaal laten zingen, dansen en zwijgen. Waarom ook dat stukje zwijgen?

“Hoe je het ook went of keert: het gaat over een oorlog die heel bepalend was in die tijd. Er gebeurden hartverscheurende dingen en dat effect ging de hele wereld over. De gevluchte Joodse gemeenschap werd ook op Curaçao opgevangen. Ik dacht altijd dat dit met open armen gebeurde, maar dat was niet zo. Net als nu gingen er grenzen dicht, werden mensen opgevangen in kampen en mochten ze niet blijven. Ik heb verhalen gehoord van Joden die gevlucht waren uit Europa maar maandenlang op een boot vastzaten omdat ze nergens aan wal mochten. Daar word je stil van.” 

Ik ben zo bang dat we er niks van hebben geleerd

Welke boodschap wil je de mensen in de zaal meegeven?

“Dat als je niet oppast en niet bewust bent van de geschiedenis, deze zich zo kan herhalen. Je hoort de verhalen uit de oorlog en denkt: dit nooit meer, maar we zitten voor mijn gevoel toch best dicht bij die totale chaos die er toen ook was. Ik ben zo bang dat we er niks van hebben geleerd.”

Rum and Coca-Cola: het vergeten front in De West is nu te zien in theaters door het hele land.

• 

  Nina verhuist van Harderwijk naar Curaçao: ‘Ik vond Zeeland eigenlijk al te ver’

  Klik hier