“Ik ben niet sportief opgevoed, ik begon pas rond mijn veertigste met hardlopen. Hoewel ik recreatief startte, wilde ik al snel meedoen aan wedstrijden en evenementen. Mijn eerste marathon was geen succes; ik kwam de man met de hamer een paar keer tegen en vond het mentaal erg zwaar. Desondanks zocht ik vanaf mijn roze wolk van zelfvertrouwen waar de volgende marathon was. Het werd steeds extremer, ik bleef m’n grenzen maar verleggen. Na verschillende hardloopwedstrijden, zoals een ultraloop van 245 kilometer binnen 36 uur, ontstond het idee om een jaar lang elke dag een marathon te rennen.

Ik wilde mezelf uitdagen en kijken hoe ver mijn lichaam kon gaan. Daarnaast wilde ik geld inzamelen voor BIG Against Breast Cancer: een fonds dat onderzoek naar borstkanker financiert. Een goede vriendin van mij heeft borstkanker. Dat ik van dichtbij zag hoe belangrijk onderzoek is, gaf mij extra motivatie om de uitdaging te volbrengen. Ik kon na een jaar stoppen, terwijl vrouwen met borstkanker die keuze niet hebben. Dat was een goede stok achter de deur. Daarnaast was er veel media-aandacht voor mijn actie. Velen dachten dat het me niet ging lukken. Als ik het zwaar had, herinnerde ik mezelf eraan dat ik niet wilde dat ze gelijk kregen.

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Marianne is ijsklimmer: ‘Ik heb drie universitaire studies afgerond, maar leerde het meest van klimmen’

  Klik hier

Mentale aspect

Het mentale aspect was het zwaarst. Omdat het om een officiële wereldrecordpoging ging, moest ik elke dag bewijzen verzamelen van mijn marathons. De gegevens van mijn sporthorloge, verschillende foto’s en video’s, handtekeningen van getuigen, noem maar op. Daardoor kon het team van Guinness World Records mijn poging verifiëren, maar voor mij was het veel extra werk. En ik wist: morgen moet ik weer. En overmorgen.

Weekenden en vakanties waren er niet meer bij. Nou ja, ik ben wel naar Spanje geweest, maar halverwege de reis parkeerden we de auto in Frankrijk, zodat ik m’n dagelijkse marathon kon rennen. Ik heb geen dag overgeslagen. Gelukkig had ik een medisch team om me heen dat me regelmatig checkte. Hierdoor bleef het veilig en hield ik geen ernstige klachten over. De grootste lichamelijke uitdaging was op gewicht blijven en blessures voorkomen. Dat laatste is niet helemaal gelukt, want in de laatste maand kreeg ik flink last van m’n hamstring. Die voel ik af en toe nog steeds. 

Ik wilde mezelf uitdagen en kijken hoe ver mijn lichaam kon gaan.

Na de laatste marathon voelde ik vooral opluchting dat het eindelijk voorbij was. Daarna gunde ik mezelf elf dagen rust, waarin ik druk was met het verzamelen en opsturen van alle bewijsstukken voor Guinness World Records. Na die dagen trok ik mijn hardloopschoenen weer aan voor een rondje. Deze uitdaging heeft mijn liefde voor hardlopen niet verminderd, integendeel. Ik ben juist meer gaan waarderen dat ik zelf mag bepalen waar en wanneer ik loop.”