“Mijn caravan is mijn happy place en dat van mijn gezin. Lola staat voor vrijheid en het leven. Ze herinnert me er ook aan dat ik sterker ben dan ik zelf denk. Twee jaar geleden kreeg ik borstkanker. Een onzekere en verdrietige fase volgde. Mijn dochters waren destijds 6 en 3 jaar oud. Ik was ontzettend bang dat ze zonder mij verder moesten. Een gekmakende gedachte.

Maar naast alle angst was er ook een verlangen dat steeds sterker werd. Ik droomde ervan om een caravan in Nederland te hebben zodat ik ieder vrij moment met mijn man en onze kinderen in de natuur kon zijn. De natuur geeft me kracht, net als mijn gezin. Aanvankelijk vond ik het een mal plan. We hebben al een caravan in Spanje. Bovendien was ik druk met alle ziekenhuisbezoeken en behandelingen. Maar mijn man zei: ‘Als dit jouw droom is, dan moet je ervoor gaan. Het is heel haalbaar.’

Mijn man zei: ‘Als dit jouw droom is, dan moet je ervoor gaan. Het is heel haalbaar.’

Perzikroze

Gelukkig spoorde hij me aan. De caravan, die pal voor ons huis stond zodat ik naar hartenlust mijn creativiteit kon botvieren, bracht vanaf de start zo veel plezier. Ook voor mijn dochters. ‘Ga je weer naar Lola?’, vroegen ze als ik weer de caravan in dook om te klussen. Ik schilderde Lola perzikroze, macrameede de lampenkappen, naaide de gordijnen en legde er een nieuwe vloer in. Samen met mijn vader bouwde ik een stapelbed voor de meisjes.

Tekst gaat hieronder verder.

Ik knapte niet alleen de caravan op, ook met mij ging het beter toen Lola er was. Het bleek heilzaam om niet alleen met mijn ziekte bezig te zijn en me vast te bijten in een creatief project. Gelukkig sloegen de behandelingen aan. Met mij gaat het weer en Lola is af. Zodra we een lang weekend vrij hebben, gaan we op pad. De campings waar we staan, liggen niet zo ver van ons huis, maar toch hebben we het gevoel dat we er helemaal tussenuit zijn. Weg van alle drukte en elektronica spelen de meisjes urenlang buiten. Ze zoeken dan takken om hutten mee te bouwen, of ze maken happy stones door stenen te beschilderen.

Ik knapte niet alleen de caravan op, ook met mij ging het beter toen Lola er was

Alle campings hebben iets, maar onze vakantie in de Achterhoek, midden in een wijngaard, was toch wel heel bijzonder. Lola stond tussen de druivenranken. Er was een moestuin en er waren kippen, waar de kinderen ’s ochtends verse eitjes haalden.

Het leven is eenvoudig op de camping, maar dat is juist fijn. Lola en mijn gezin doen me beseffen dat ik eigenlijk heel weinig nodig heb om gelukkig te zijn. Het klinkt misschien gek, maar mijn caravan is me meer waard dan mijn huis. Ik doe haar nooit meer weg. Er zit zo veel emotie in en dat wordt alleen maar meer door alle herinneringen die we blijven maken. Lola is inmiddels onbetaalbaar geworden.”

• 

  Binnenkijken bij Anneclaire in Zweden: ‘In dit huis wil ik oud worden’

  Klik hier