“We zouden het blind kopen”, verzuchten Anneclaire en Sytze tegen elkaar. Vanaf een rustige straat in een klein Zweeds kustplaatsje in de buurt van Kalmar staren ze naar een groot, rood houten huis. Het heeft op elke hoek een veranda, een enorme tuin vol appelbomen, een moestuin, trampoline, kas en los gastenverblijf. Even verderop slaat de kerkklok en klinkt een ouderwetse schoolbel. In hun hoofd worden alle hokjes aangevinkt. Helaas blijkt het huis net verkocht – en een beetje boven hun budget.

We verloren steeds meer ons hart aan het land

“We kwamen al bijna vijftien jaar regelmatig in Zweden, want vrienden van mijn ouders wonen in Stockholm”, vertelt Anneclaire. “We leerden alles over het land, van Vikingen tot fika. We vierden Midsommar en het Kreeftenfeest. Ons huis in Ede vulde zich met Zweedse souvenirs en we verloren steeds meer ons hart aan het land. In de zomer van 2024 spraken we tijdens een Pippi Langkous-voorstelling in themapark Astrid Lindgrens Värld hardop uit: ‘We gaan het doen, volgend jaar.’”

Als Anneclaire voor de zoveelste keer op Hemnet (het Zweedse Funda) kijkt, staat daar ineens dat fantastische rode huis weer te koop. “De mensen die het wilden kopen, kregen de financiering niet rond. We deden blind een bod, met de voorwaarde dat we het huis voor het tekenen nog konden bezichtigen. De rest van de middag was zenuwslopend. Toen we net wilden gaan slapen, kwam er een mail binnen. Van de makelaar. De kopers waren akkoord!”

Tweedehands schatten

Alle meubels kwamen mee vanuit Nederland. “Het is duur en onzin om alles opnieuw te kopen. De Zweedse eetkamerbank hadden we al jaren, die komt hier goed tot z’n recht.” De vorige bewoners lieten in de kas een groen vintage kastje achter, dat nu hun woonkamer siert. “Oude spullen hebben veel meer karakter. Als ik langs een loppis (kringloopwinkel, red.) rijd, moet ik altijd even kijken. Het is een sport om tweedehands schatten te vinden. Een kaarsenstandaard met een meisje dat twee kaarsen vasthoudt, zou ik in Nederland nooit kopen. Hier past het, zonder dat het truttig wordt.” Binnenkort opent ze haar eigen loppis in de schuur voor in de tuin. “Vlag uit, QR-code en een potje voor losgeld erbij, heel Zweeds.”

Door het huis skeeleren

Op zo’n groot perceel is er altijd wel wat te doen. Bladeren harken, onkruid uit het vijftig meter lange pad trekken, bomen snoeien, de moestuinbedden en bloementuin bijhouden, het houtwerk schilderen. Gelukkig beschermt de typisch Zweedse Falurode verf, gemaakt uit bijproducten uit kopermijnen, het hout heel goed tegen barre weersomstandigheden, vocht en kou. “Zolang je niet fulltime werkt, is het goed te doen”, lacht Anneclaire. “In ons nieuwbouwhuis in Ede baalde ik van elke vlek, in dit huis mag wat meer geleefd worden. De vloer is behoorlijk beschadigd, maar die pak ik wel aan als de kinderen niet meer door het huis skeeleren. Ik wil nog van alles en zie veel potentie, maar niet alles hoeft meteen. Het huis mag een beetje met ons meegroeien.”

Ik wil nog van alles en zie veel potentie, maar niet alles hoeft meteen

Inmiddels woont het gezin een jaar in hun geliefde Zweden. “Natuurlijk blijven we Nederlanders, maar Zweden voelt absoluut als thuis. We wilden echt anders leven, rustiger en trager, en dat lukt hier. Ook de kinderen doen het goed op school en de opvang, dat is een belangrijke voorwaarde.”

Toch is de Nederlandse haast er nog niet helemaal uit. “Als ik een dagje niks doe, voel ik me al snel niet nuttig. Een Duitse vriendin zei pas tegen me: ‘Ga gewoon vaker even zitten om te genieten van wat er is. Daar ben je toch voor geëmigreerd?’ Dat probeer ik dit jaar vaker te doen. De appels, kersen en aardbeien groeien toch wel.” En áls ze dan zit, is dat het liefst op de bank in de serre met een boek, of in de zomer op de veranda naast de keuken, waar de schommel hangt. “Als de kids daar spelen en wij zijn in de keuken bezig, is dat heel idyllisch.”

Direct verliefd

De liefde op het eerste gezicht voor het rode, houten huis is nog niet bekoeld. “Bij de bezichtiging was ik direct verliefd. Dit is zo’n familiehuis waar ik vroeger van droomde. Ik keek natuurlijk met een roze bril, maar het huis was gelukkig in goede staat.”

Dit is zo’n familiehuis waar ik vroeger van droomde

“De gezellige hoekjes, de fijne keuken, de vele ramen en deuren die in de zomer open kunnen, de knusheid van de open haard: ik geniet ervan. Het is wel groot, maar dat is een luxeprobleem. We hebben een los logeerverblijf in de tuin en een extra badkamer op de begane grond. Daardoor kunnen we familie en vrienden laten meegenieten. Ja, in dit huis wil ik wel oud worden.”

• 

  Binnen bij Marije Duijn: ‘Mijn huis is een beetje mijn museum’

  Klik hier