'Deze dopamine-actie kostte me 950 euro voor een nieuw ticket'
Hoofdredacteur Griette Vonck over het 'ondertussen'
Voor mij begon 2026 hoog in de lucht, ergens tussen twee continenten, onderweg naar de andere kant van de wereld. Met één van onze kinderen had ik het voorrecht om drie weken door Latijns-Amerika te reizen. Eigenlijk voelt reizen als een continue staat van ‘ondertussen’. Van steeds weer momenten tussen het oude en het nieuwe.
Het eerste ondertussen: vertraging bij vertrek. We werden hartelijk ontvangen door de stewards, kregen een gratis ruimere plek, en konden vervolgens niet opstijgen door de sneeuw. “Wat blijft u optimistisch”, zei een steward. Ik was in m’n element, want onderweg naar het nieuwe. Ik had alles wat ik nodig had bij me. En tijd genoeg.
Ondertussen twee: ik zou geen Hollander zijn als ik niet dacht dat ik nog wel m’n voordeel uit de vertraging kon halen. In mijn KLM-app leek dat eenvoudig: compensatie, terugbetaling. Let op, lieve mensen: klik nooit op ‘terugbetaling’ als je nog een terugvlucht te gaan hebt. Ik deed het wel. Wat dat bij KLM betekent, las ik pas daarna: “We hebben uw verzoek tot annulering van de terugvlucht ontvangen.” En dan ook echt: de annulering. Deze dopamine-actie kostte me 950 euro voor een nieuw ticket. Ik zit nog steeds in het ondertussen van niet willen dat dit is gebeurd.
Ik was in m’n element, want onderweg naar het nieuwe
De tussentijd werd ook tastbaar tijdens een busreis van San José naar de kust. Vijf uur onderweg, met zeven medepassagiers. Het Amerikaanse stel van achter in de zestig wilde koste wat kost een gezellig ritje. Ik moest mij er even toe zetten, maar eerlijk: ze waren niet dwingend, wel aanstekelijk. En dan hadden we Francesca, een hippe dertiger uit Londen die last minute had besloten dat ze op vakantie wilde. Ze had zo’n besmettelijke gezelligheid, dat de buschauffeur zelfs een liedje met haar naam inzette.
De tekst gaat hieronder verder.
Waarom verandering niet lukt zonder loslaten
Als laatste schoof ik halverwege de rit na de koffiestop naast een Nederlander met wie ik tot dan toe nauwelijks had gesproken. Hij vertelde hoe hij zeventien jaar geleden het roer had omgegooid. Hij was een hotel gestart en zette de winst in voor onderwijs voor kansarme kinderen. Toen we uitstapten, merkte ik dat ik het eigenlijk jammer vond dat we afscheid moesten nemen van deze medereizigers. Op de route van a naar b, in de tussenruimte, was er iets van verbinding ontstaan.
De wachttijd voelt saai of lijkt onvruchtbaar
De nieuwste editie van Eva gaat over dat tussenstuk. Over de wachttijd, de reistijd, de overgang. Over de ‘liminale fase’, waarin oude vormen zijn achterhaald, en nieuwe vormen nog niet vastliggen. Die tijd kan opwindend zijn of frustrerend – en in mijn geval duur. De wachttijd voelt saai of lijkt onvruchtbaar. Maar op weg naar huis, ergens tussen de wolken, besefte ik dat niet alles hoeft te worden ingevuld en opgelost. Misschien is jezelf verwonderen tijdens de tussentijd wel het fijnst.
Krijg je Eva niet op de mat? Bestel hier een los nummer.
Premium
