Het is 04.30 uur. De rillingen lopen over zijn rug als Handy zich eindelijk kan gaan warmen aan het rooster naast een opstartende bakkerij in Almere. Al urenlang is hij klaarwakker, tot op het bot verkleumd. Gisteravond meldde hij zich te laat aan voor de nachtopvang van het Leger des Heils. Als dakloze restte hem niets anders dan overnachten onder de blote winterhemel. Hij kan zichzelf wel voor het hoofd slaan. Waarom heeft hij het wéér zover laten komen?

Een wonderlijke reis

Nu, jaren later, is het opnieuw winter. Er ligt sneeuw in de straten van Almere. Maar voor Handy (47) voelt het totaal anders dan in de maanden dat hij dakloos was. Terwijl de kachel behaaglijk snort, zit hij naast Mirjam (46) op de bank in hun tussenwoning. Ze is Handy’s vrouw, ex en inmiddels opnieuw zijn echtgenote. Terugkijkend voelt het voor hen als een wonderlijke reis, met meer wendingen dan ze vooraf ooit hadden kunnen vermoeden.

Hun verhaal begint op de dag dat Handy op zoek ging naar een leuke vriendin voor zijn broertje. Via via belandde hij – na een tip – bij een jeugddienst van een pinkstergemeente in Huizen. Daar zag hij Mirjam voor het eerst. Die is voor mij, dacht hij meteen.

“Ik was 15 en niet op zoek naar een vriendje”, vertelt Mirjam lachend. “Maar Handy, ruim een jaar ouder dan ik, had iets. Hij was innemend, vlot en vol zelfvertrouwen. Al met al was het ook bij mij toch wel een beetje liefde op het eerste gezicht.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Liever kwijt dan rijk

Niet lang na die eerste ontmoeting kregen ze een relatie. “Wat mij in Mirjam aansprak,” zegt Handy, “was niet alleen haar leuke uiterlijk. Het viel me ook op hoe liefdevol ze omging met haar gezinsleden. Zo heel anders dan hoe het er bij ons thuis aan toeging. Ik ben geboren in Indonesië, maar afgestaan door mijn ouders. Als 1-jarige ben ik geadopteerd door christelijke ouders in Blaricum, een buurgemeente van Huizen. Hoewel ik materieel gezien niets tekortkwam, was het geen warm nest. Als er ruzie was, trok mijn vader zich vaak zwijgend terug. Een patroon dat ik later onbewust overnam. Het boterde niet tussen mij en mijn ouders. Ze waren me op den duur liever kwijt dan rijk. Ze stimuleerden me zelfs bij Mirjams ouders te gaan inwonen, wat ik ook deed. Zij hadden gelukkig nog wel een plek voor me. En bij hen voelde ik me welkom.”

Zo heel anders dan hoe het er bij ons thuis aan toeging

Twee grote cadeaus

“Op vrijdag 10 augustus 1998 zijn we getrouwd”, vertelt Mirjam. “Jong: ik was 18, Handy 19. In de dagen ervoor hadden we gelukkig een eigen woning toegewezen gekregen in Almere én zou Handy een vaste baan krijgen. Dat voelde als twee grote cadeaus.”

Het leven leek het jonge bruidspaar toe te lachen vanaf het moment dat ze een eigen woning hadden. Maar de geboorte van hun eerste kind, een jaar later, bracht niet alleen vreugde: het confronteerde Handy met zijn eigen verleden. “Ik dacht, terwijl ik ons zoontje in mijn armen nam: dit is het mooiste wat er is, hoe kún je je eigen kind wegdoen? Dat was mij overkomen. Dit kind hoorde duidelijk bij ons. Maar bij wie hoorde ík? Naarmate ik ouder werd, vond ik het steeds lastiger te verkroppen dat ik geadopteerd was.”

Onbetaalde rekeningen

Mirjam, zelf half-Nederlands en half-Indisch: “Ik merkte wel dat Handy ergens mee zat, maar in het begin moest ik het echt uit hem trekken. Hoe langer ik hem kende, hoe duidelijker het voor mij werd dat adoptie voor hem een groot thema was. Hij was op zoek naar zijn identiteit, zijn plek in deze wereld.”

Handy werkte destijds in de commercie, maar verloor zijn baan. Dat vertelde hij Mirjam niet. Uit schaamte – toch al een groot thema voor hem – deed hij alsof hij elke ochtend gewoon naar zijn werk ging. Ondertussen verkocht hij stiekem spullen van thuis om het financiële gat te dichten. “Toen ik er uiteindelijk achter kwam, was ik woedend”, zegt Mirjam. “Waarom had hij dit verzwegen, en allerlei onbetaalde rekeningen voor mij achtergehouden?”

Geveild met een restschuld

De gevolgen waren groot: hun huis, een koopwoning in Lelystad, werd geveild met een restschuld. “Gelukkig konden we een tijdje inwonen bij familie”, zegt Handy. “Eerst een halfjaar bij een zus van Mirjam, later nog twee of drie jaar bij haar ouders. Bij hen is ons vierde kind geboren.”

In 2008 kregen ze een huurwoning toegewezen. Het voelde als een nieuwe start. Handy kreeg een goede functie als accountmanager. Op basis van dat salaris konden ze dit huis in Almere kopen. Maar in 2012 raakte hij die nieuwe baan kwijt.

De geschiedenis herhaalde zich?

Mirjam: “Het was inderdaad precies hetzelfde verhaal. En wéér deed Handy alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Hij liet naar mij toe niets merken, dus ik had niets in de gaten.”

Handy: “Opnieuw stelde ik allerlei betalingen uit en deed ik net of ik die baan nog had. Want ik dacht: het komt wel weer goed, ik vind wel een nieuwe baan. Dat heeft máánden geduurd. Rekeningen die binnenkwamen, verstopte ik voor Mirjam. En weer verkocht ik dingen in huis, zoals laptops en tablets, om aan geld te komen.”

Mirjam: “Ondertussen kregen we brieven dat we uit huis gezet zouden worden vanwege achterstallige betalingen. Alleen zorgde Handy ervoor dat ík ook die post nooit te zien kreeg…”

Handy: “Toen ik wist dat ze écht zouden komen om ons huis in beslag te nemen, ben ik bewust weggegaan. Ik geloof naar de bibliotheek. Ik heb op die bewuste dag Mirjam de deur open laten doen.”

Deurwaarders op de stoep

Mirjam kreeg de schrik van haar leven toen de deurwaarders op de stoep stonden. Want ze wist letterlijk van niets. In paniek belde ze haar vader. Die reed in no time naar haar toe om haar bij te staan. “Na heel veel praten, uitleggen en smeken kregen we te horen dat ik het huis niet uit hoefde. Wel kwam ik onder toezicht van hulpverlening. Dat vond ik vreselijk: je krijgt daarmee toch een stempeltje op je voorhoofd.”

Vreselijk: je krijgt daarmee toch een stempeltje op je voorhoofd

Je was zo kwaad op Handy, dat je geen andere uitweg zag dan een echtscheiding?

Mirjam knikt. “Ik was er helemaal klaar mee toen al die leugens aan het licht kwamen. Ik heb geworsteld met God, maar ik móést voor mezelf en voor de kinderen kiezen. Dus ik heb Handy laten weten dat ik een scheiding zou aanvragen. Week in week uit leefde ik vervolgens in een ondraaglijke spanning: mocht ik met mijn kinderen in dit huis blijven wonen, of niet? Voor de kinderen probeerde ik alles zo normaal mogelijk te houden. Maar voor het geval we tóch weg zouden moeten, had ik bijna alles ingepakt in dozen.”

Dat lijkt me enorm confronterend.

Mirjam: “Het was puur een kwestie van overleven. Voor mijn gevoel was ik wild aan het watertrappelen in een open oceaan, terwijl ik mijn kinderen omhooghield en wachtte op een reddingsboot... Ik was écht woest op Handy. Zo boos. Ik haatte hem, om al zijn leugens en om alle lijken die uit de kast tuimelden. Dus ik heb, na veel gebedsworstelingen met God, formeel een scheiding aangevraagd. Ik dacht: nu kies ik voor mezelf, en voor de kinderen.”

Na veel gebedsworstelingen met God vroeg ik formeel een scheiding aan

Een dakloze

Ondertussen leefde Handy als een dakloze, zwervend door Almere. “In de winter probeerde ik me ’s morgens vroeg te warmen aan het rooster van een bakkerij. Dat was mijn absolute dieptepunt. Ik dacht: dit is geen leven, zo kan het niet langer. Via een vroegere voorganger belandde ik in ‘de Home’, een woon- en leefgemeenschap van de Victory Outreach Church in Almere. Met alleen maar een vuilniszak met wat kleren.”

Mirjam: “En ik? Ik moest honderd ballen tegelijk in de lucht zien te houden. Voor de kinderen zorgen, werken, het huishouden, koken, tig regeldingen. Door alle stress viel ik, in amper zes maanden tijd, dertig kilo af. Ik zag eruit als een anorexiapatiënt, en mijn huisarts was verbaasd dat ik überhaupt nog leefde.”

Dat was mijn absolute dieptepunt

Hadden jullie nog contact?

Handy: “In het begin helemaal niet. De eerste vier maanden in ‘de Home’ mag je geen contact hebben met de buitenwereld. Daar zijn ze heel strikt in.”

Mirjam: “Ik wist dat Handy in ‘de Home’ zat, dat had hij me na verloop van tijd wel laten weten. Het was daar dat zijn weg omhoog begon.”

Handy: “Dat had te maken met de structuur en de regels. Die had ik nodig om tot bezinning te komen en mijn leven weer wat op de rit te krijgen. Elke dag begon daar met gebed en Bijbellezen. Al had ik daar soms totaal geen zin in, ook dat hielp me op den duur. Het besef van wat ik had gedaan, en dat ik daar vergeving voor moest vragen aan God en mijn gezin, bracht me op mijn knieën. Op een vrijdagavond zei ik tegen God: ‘Ik wil echt veranderen, maar het lukt me niet. Wilt U ingrijpen en mij helpen?’ Op datzelfde moment kwam er zo’n rust over me. Alsof er een zware last van mijn schouders gleed. Dat was, achteraf, het grote keerpunt in mijn leven.”

Bérgen puin

Hoewel ze officieel gescheiden waren, hadden Handy en Mirjam af en toe weer contact.

En van lieverlee merkte Mirjam dat Handy een andere man leek te zijn geworden. Die maar al te goed wist wat hij haar en hun kinderen had aangedaan.

Misschien wel de grootste verrassing is dat jullie elkaar in 2015 opnieuw het jawoord gaven.

Mirjam, glimlachend: “Het was een heel feestelijke dag, die we gelukkig niet als beladen hebben ervaren. Het voelde voor ons allebei echt als een nieuw begin. We hebben samen God gedankt voor het herstel dat Hij gaf.”

Handy: “Tussen ons moesten natuurlijk bérgen puin worden geruimd voordat het zover kwam. Maar met Gods hulp zijn we – stapje voor stapje – nader tot elkaar gekomen. Mirjam was natuurlijk alle vertrouwen in mij kwijtgeraakt, net als onze kinderen. Dus dit was een lang, pijnlijk en confronterend proces.”

‘Dubbel zo hard werken’

Mirjam knikt en zegt: “Het is dubbel zo hard werken als in ons eerste huwelijk. Want Handy en ik kenden elkaar door en door, vanaf toen we 15 en 17 waren. Dus oude patronen sluipen er snel weer in als je niet oppast. Relatietherapie heeft ons daarbij enorm geholpen.”

Handy: “Het klinkt misschien makkelijk, zo van: ‘We hebben elkaar weer gevonden.’ Maar dat was het allesbehalve.”

Relatietherapie

Rond 2022 maakten Handy en Mirjam de overstap naar een nieuwe gemeente in Almere, Chapel Avenue. “De voorganger vroeg ons na verloop van tijd om mee te gaan draaien in het leiderschapsteam”, vertelt Mirjam. “Alleen had hij al signalen gehoord van deze en gene dat er wel ‘dingetjes’ waren waar wij nog aan moesten werken in ons huwelijk.”

Handy: “Ik had er eerst helemaal geen zin in, maar we hebben relatietherapie gevolgd. En die heeft ons heel veel praktische handvatten aangereikt om de communicatie tussen ons te verbeteren. Ik kan het iedereen aanraden.”

Mirjam: “Het ging in ons geval om zeven sessies, om de twee weken. Het was de investering – honderdvijftig euro per keer – inderdaad dubbel en dwars waard. We leerden te de-escaleren voordat de bom barst, en kregen inzicht waarom we in een bepaalde situatie zus of zo reageerden.”

Wat zien jullie als dé verrassing in jullie leven?

Mirjam, na een lange stilte: “Als vrouw wil je dat je man acúút gaat veranderen op bepaalde punten. Dat God hem in zijn nekvel pakt, flink heen en weer schudt en zegt: ‘Nou ga je normaal doen.’ Dus dat hij, met een vingerknip, de man wordt die God wil dat hij wordt. Maar het afgelopen jaar liet Hij mij zien dat onze tijd niet Gods tijd is. Hij kneedt ons, individueel én samen, volgens zijn plan. Dat was voor mijzelf een verrassende eyeopener. We hebben misschien geen perfect huwelijk, maar wel een perfecte God: bij Hem is alles mogelijk.”

Handy: “Ik heb lang gedacht dat ik, in de kern van mijn bestaan, van kinds af aan ben afgewezen, er niet mocht zijn. Wat voor mij zo’n verrassing is en zo’n bevrijding was, is wat ik heb geleerd: als je kind van God bent, is dát je diepste identiteit. In het Nieuwe Testament lees je trouwens dat Jozef Jezus als zijn kind erkende. Ook Jezus is geadopteerd. Dat vind ik een ontroerende gedachte.”

Knalgele badeendjes

Hij wijst naar zes knalgele badeendjes die op hun tv-meubel staan. “Die kregen we gisteren in de kerkdienst, als bedankje voor ons vrijwilligerswerk in de gemeente. Mirjam en ik dienen samen in onze kerk. En al onze kinderen – ieder op zijn of haar eigen manier – óók. Voor mij staan die eendjes symbool voor hoop. Ook tussen de kinderen en mij is er veel stukgegaan, maar God gaf daarin genezing. Ondanks wat we hebben meegemaakt, dienen we nu alle zes in de gemeente – hoe mooi is dat?” .