Suzanne helpt nabestaanden bij afscheidsrituelen: ‘Mogen mensen ook nog verdrietig zijn?’
Persoonlijk verhaal
Leestijd: 3 min
Suzanne van Horssen is ritueelbegeleider bij uitvaarten. Na een baan als verpleegkundige werd ze uitvaartondernemer. Daarna studeerde ze theologie, werkte als geestelijk verzorger en helpt nu nabestaanden bij afscheidsrituelen.
‘Toen ik na mijn baan in de zorg begon als uitvaartondernemer, in 1995, was er in de samenleving echt sprake van rituele leegheid. Het aantal kerkelijke uitvaarten liep terug. Afscheidsmomenten werden steeds kaler: een spreker, wat muziek, een paar foto’s en na afloop het liefst witte wijn en een bitterbal om het leven te vieren. Maar ik dacht steeds vaker: mogen mensen ook nog gewoon verdrietig zijn? In mijn beleving was ik allemaal rituelen aan het afstoffen, maar waarom eigenlijk?
Het is het allerbeste wat ik ooit heb gedaan
Daarom besloot ik theologie te gaan studeren in Zwolle, als katholiek bij de protestanten. Het is het allerbeste wat ik ooit heb gedaan. De vrijheid waarmee men sprak over geloof, het vertrouwen, de dialoog. Ik leerde woorden geven aan wat ik deed!
De tekst gaat hieronder verder.
Waarom rituelen zo belangrijk zijn
Tijdens mijn studie begon ik als geestelijk verzorger in een verpleeghuis. Nu help ik nabestaanden bij afscheidsrituelen. De filosoof Levinas zegt dat we niets zijn zonder de ander. Dat is echt zo: samenzijn is de grond van ons bestaan. Je kunt een uitvaart zo groots maken als je wil, maar uiteindelijk draait het erom dat je met elkaar erkent dat er iemand is overleden en je dat moment samen markeert en beleeft.
Het vinden van de juiste woorden is daarbij meestal al genoeg
Het vinden van de juiste woorden is daarbij meestal al genoeg. Vaak vertellen mensen als ik bij ze binnenstap dat ze nergens in geloven, maar eenmaal aan tafel blijkt dat ze toch zoiets hebben van ‘stel nou?’. Dan benoem ik dat. Ik zeg bijvoorbeeld: ‘We hopen dat je vader jou met open armen zal opwachten’. Ook vraag ik altijd of de overledene gezegend mag worden, op de reis naar een andere wereld, naar een plek die wij niet kennen. Zulke woorden spreken tot de verbeelding. Als je ze in een zaal uitspreekt, in combinatie met een zegengebaar, en ze landen, is er echt verbinding.
Ik hoop dat mensen na een afscheidsritueel houvast hebben gekregen. Dat ze, nadat ze nog één keer voor iemand hebben gezongen, iemand op de schouders hebben gedragen of het licht hebben gebracht, verder kunnen, ondanks het verdriet. Het land van rouw kent hobbelige wegen – ik hoop dat ik achterblijvers help daarop verder te kunnen.”
Elisabeth is rituelenmaker: ‘Wanneer maken we ruimte voor emoties?’
Tekst: Robin van Deutekom
Meest gelezen
- Lauren Verster ontmaskert schoonheidsbeloftes: ‘Ik zal weinig vrienden overhouden in die industrie’
Interview
Lauren Verster ontmaskert schoonheidsbeloftes: ‘Ik zal weinig vrienden overhouden in die industrie’
- Aissy (35) heeft een passie voor de zorg: ‘Het gaat erom dat je elkaar ziet’
Link in bio
Aissy (35) heeft een passie voor de zorg: ‘Het gaat erom dat je elkaar ziet’
- Hoe zit het met jouw zondaggevoel op vakantie?
Hoe zit het met jouw zondaggevoel op vakantie?
Lees ook
- Matthijn Buwalda: ‘Mensen projecteren op mij wat ze willen zien, maar dat is niet wie ik echt ben’
Matthijn Buwalda: ‘Mensen projecteren op mij wat ze willen zien, maar dat is niet wie ik echt ben’
⭐Premium - Vakantiestress: ‘Ik heb dagenlang overgegeven en uiteindelijk aan een infuus in het ziekenhuis gelegen'
Maatschappij
Vakantiestress: ‘Ik heb dagenlang overgegeven en uiteindelijk aan een infuus in het ziekenhuis gelegen'
⭐Premium - Annegré (36) leert leven met een bipolaire stoornis: ‘Ik wil een stabiel onderdeel zijn van mijn gezin’
Annegré (36) leert leven met een bipolaire stoornis: ‘Ik wil een stabiel onderdeel zijn van mijn gezin’
⭐Premium