Singer-songwriter Danielle van Es (53) stond in de jaren negentig op het podium met de Ronduit Praise Band. Ruim 25 jaar later klinkt diezelfde passie nog altijd door in haar leven en werk. Met het grootste worshipconcert van 5 juni in zicht kijkt ze vooral uit naar wat haar het meest raakt: samen zingen dat verbindt en bemoedigt.

"Al jong stond ik op het podium als zangeres en toetsenist. Na een optreden ergens in de jaren '80 stapte Wim Grandia backstage op me af met zijn plan voor een praise- en ontmoetingsband, en vroeg of ik mee wilde doen. Zo begon mijn tijd bij de Ronduit Praise Band, waarmee ik jarenlang op EO-Jongerendagen, praise-avonden en tv-opnames stond.”

Hoe is het nu met je? Speelt muziek nog een rol in je leven?

“Muziek is altijd de rode draad in mijn leven gebleven. Ik ben nog steeds actief als zangeres en werk daarnaast als vocalcoach en studiovocalist. Samen met mijn man maak ik muziek en in de loop van de jaren heb ik aan verschillende projecten en albums gewerkt. Muziek speelt dus nog altijd een hoofdrol in mijn leven.”

Heb je een grappige of bijzondere herinnering aan de EO-Jongerendag?

“De EO-Jongerendagen vonden vroeger nog plaats in openluchtstadions zoals Galgenwaard, en dat betekende hitte, regen, wind of onweer: we maakten het allemaal mee. Doorweekt op het podium staan, tekstbladen met knijpers vastzetten zodat ze niet wegwaaiden. Of ineens piratenzenders die tijdens een solo door je in-earmonitor klonken…

En dan dat beeld van een stadion vol tienduizenden parapluutjes vanwege de stromende regen! Maar niets daarvan kon de pret drukken. Integendeel: juist die omstandigheden maakten het onvergetelijk. Het gaf een gevoel van saamhorigheid dat ik nooit zal vergeten. Wat hebben we veel beleefd, het was een ongelooflijk waardevolle tijd.”

Welke mooie of indrukwekkende herinnering is je het meest bijgebleven?

“De momenten waarop mensen na een avond vol samenzang bemoedigd naar huis gingen. Soms met een stralende glimlach omdat ze hun leven met Jezus voor het eerst begonnen, of juist opnieuw toewijdden. Dat raakte me elke keer weer, daar deden we het voor.”

Welke vergeten parel zou je voor het voetlicht willen brengen?

“I Love You, Lord van Laurie Klein en vaak gezongen door Keith Green. Het is misschien niet helemaal vergeten, maar het is een lied van enorme diepgang dat wat mij betreft een comeback verdient.”

Welk lied zou je juist liever nooit meer zingen?

“Zo erg is het gelukkig niet, haha, ik zeg nooit nooit! De Heer regeert was destijds een mega-hit, en terecht, maar persoonlijk niet mijn favoriet. Dat hoge refrein en die eindeloze herhalingen… best intens! Maar stiekem: het publiek helemaal los zien gaan op dat nummer? Dat was echt goud.”

Ben je tegenwoordig zenuwachtiger of juist rustiger dan vroeger?

“De spanning en adrenaline vóór een concert horen er gewoon bij; ze helpen je focussen. Vroeger vond ik dat best lastig, maar nu voelt het goed. Ik zie het als voorpret voor een feest.”

Heb je een ‘guilty pleasure’, iets wat bijna niemand van je weet?

“Stiekem een halve pot pindakaas leeg lepelen… en de volgende ochtend met een uitgestreken gezicht vragen: wie heeft dát gedaan?”

Als je moet kiezen: psalmen of Opwekking?

“Zonder twijfel: de psalmen. Ze komen zo dichtbij, raken me diep en geven hoop en bemoediging. Hoewel er prachtige Opwekkingsliederen zijn, raken de psalmen voor mij de diepste snaar.”

Wat hoop je of verwacht je van het worshipconcert?

“Ik geniet ervan om vóór en mét mensen muziek te maken, of dat er nu vijf mensen zijn of vijfduizend. Samen zingen blijft iets bijzonders. Juist dat verbindende element maakt zo’n concert waardevol. Omdat samen zingen meer is dan muziek alleen, het bemoedigt, tilt je op en verbindt generaties.”

• 

  Michael W. Smith kijkt uit naar het worshipconcert: 'Ik bid dat Ahoy die avond zal veranderen in een huis van aanbidding'

  Klik hier