Angelique over het sterven van haar moeder: 'God heeft die laatste dagen veel geheeld'

Klaar met het leven
Corrie is 73 als ze, buiten bewustzijn, in het ziekenhuis wordt opgenomen. Angelique: “Ik wist dat mijn moeder klaar was met het leven, dat ze een voltooid leven had, zoals ze dat noemen. Ze had gezondheidsproblemen en was eenzaam. Ze miste mijn vader, die in 1992 is overleden, enorm.”

“Ze had geen makkelijk leven. Ze kampte met depressies, en na mijn geboorte raakte ze in een postnatale depressie. Dat heeft ze met zich meegedragen, al liet ze dat niet altijd zien. Op het moment dat mijn vader overleed was er geen ruimte voor emoties; ze kon er niet voor me zijn op de manier zoals ik dat nodig had. Ik weet dat dit ook door haar eigen verwondingen kwam, en dat ze eigenlijk juist heel kwetsbaar was. Doordat ze dat niet durfde te tonen, was ze vaak hard.”

Corrie kwam door de behandeling met medicijnen weer bij bewustzijn. “Het eerste wat ze zei toen ze bijkwam, was: ‘Had me maar laten sterven.’ Dat was zo tekenend. Ze wilde echt niet meer. De gedachte aan moeten doorleven totdat God haar thuishaalde viel haar zwaar.

'Is dat ook voor mij?'

Op een dag kwam een bevriende voorganger bij Corrie op bezoek in het ziekenhuis. Voor Angelique was dat geen toeval. De voorganger las voor uit Johannes 14: ‘In het huis van mijn Vader zijn veel woningen. Ik ga erheen om een plaats voor jullie klaar te maken.’ “Mijn moeder keek hem aan en vroeg: ‘Is dat ook voor mij?’ Dat moment raakte me diep.” Angelique schiet vol. “Mijn moeder geloofde wel, maar het leefde niet echt voor haar.

Ze bad wel eens: ‘Heer, zegen deze spijs’, maar verder ging het geloof niet. Toen de voorganger zei: ‘Ja, Corrie, dat is ook voor jou. Jezus heeft voor jou ook een plek,’ gebeurde er iets. Er viel een last van haar af. Ze mocht loslaten.” Wat volgden waren gesprekken met de Geestelijk verzorger en ons. Euthanasie was geen optie en er werd gesproken over BSED (Bewust Stoppen met Eten en Drinken)

Er viel een last van haar af. Ze mocht loslaten

Hospice

Na haar beslissing om te stoppen met behandelen en te stoppen met eten en drinken, verhuist ze naar een hospice. “Dat klinkt heftig, maar het was een heel bewust en liefdevol proces,” vertelt Angelique. “We werden met zorg begeleid door een team van verpleegkundigen. In het proces bleef mijn moeder vastberaden, er was geen moment dat ze twijfelde om toch te gaan eten. Ze had zich echt neergelegd bij het idee om te sterven.

Toch gebeurde er juist in die periode veel bijzondere dingen. God was merkbaar aanwezig in het stervensproces. Zo heb ik met haar gebeden en uit de Bijbel gelezen. Eerder was daar geen ruimte voor; nu werd haar harde houding steeds zachter. Haar masker viel af en er kwam liefde vrij. Ze zei dingen die ze nooit eerder had gezegd: dat ze van me hield, dat ze trots op me was. Dat was zó waardevol. God heeft in die laatste dagen zoveel geheeld.”

'Ik wil dansen met Jezus'

De laatste dagen worden steeds stiller. Corrie raakt vermoeider, haar bewustzijn vervaagt. Dan, op een dag, zegt ze ineens: ‘Ik zou zo graag willen dansen met Jezus.’
Opnieuw raakt Angelique geëmotioneerd als ze eraan terugdenkt.  “Ik zei: ‘Ga maar dansen met Jezus, mam.’ En dat bleken haar laatste woorden te zijn. Het was niet meer de vrouw die controle wilde houden, maar een vrouw die zich overgaf aan God. Vrij. Dansend. Waar ze eerst wel eens twijfelde of ze wel waardig genoeg was om in de hemel te komen, viel dat nu compleet weg.

Het was niet meer de vrouw die controle wilde houden, maar een vrouw die zich overgaf aan God

Vrede

Die laatste weken leert Angelique een andere moeder kennen, iemand die durft te zeggen dat ze van haar dochter houdt. “Ik denk dat ze dat altijd al voelde, maar het nooit eerder kon tonen. Hoewel de rouw intens was, was er ook vrede. Ze geloofde dat er een plek voor haar was, en dat Jezus op haar wachtte. Dat is mijn troost. Ik mis haar natuurlijk, een paar jaar geleden ben ik getrouwd en daar was ze niet bij. En ik belde haar regelmatig om te vragen hoe het met haar ging. Het blijft gek dat je haar niet meer kunt bellen. Ik ben er wel gewend aan geraakt en denk met liefde aan haar terug, vooral aan die laatste periode. En alles wat daarvoor is gebeurd, dat is geweest.

Inmiddels heeft Angelique haar ervaringen als rouwbegeleider ingezet. Ze ontwikkelde een eigen programma: ‘Rouwen met God’. “Ik geloof dat God mijn ervaringen gebruikt. Dat dit Zijn weg is. Ik voel me geroepen om juist in dat kwetsbare stukje van het leven, waarin emoties rauw en echt zijn, naast mensen te wandelen.”