Re­la­tie­the­ra­peut Cocky Drost: ‘Het woord ‘scheiden’ ging regelmatig door mijn hoofd’

Een jaar geleden brak je trouwring doormidden. Was dit een voorteken?

“Achteraf zou je kunnen zeggen van wel, maar ik had toen nog geen idee. In november vorig jaar zaten mijn man en ik te borrelen met een goede vriend. Het gesprek kwam op onze relatie. Ik vertelde dat ik weleens emotionele voelsprieten miste bij Nico. Hij reageerde daarop met: ‘Maar wat jij wilt, kan niemand jou geven.’ Die opmerking raakte me meer dan ik op dat moment liet zien. Ik dacht: misschien heeft hij wel gelijk en verlang ik naar iets wat er nooit kan zijn – dat hij mij emotioneel volledig zal begrijpen. Kort daarna, toen ik in mijn eentje aan het wandelen was, voelde ik me zo verschrikkelijk eenzaam en heb ik het uitgeschreeuwd. Was dit mijn lot? Verlangde ik naar het onmogelijke? Ik vond het heel pijnlijk om hierachter te komen en heb verschrikkelijk gehuild. Konden we wel samen verder? Tegelijk voelde ik ook heel veel liefde voor Nico en ons gezin. Ik kreeg een soort nieuwe moed en rust om wat we hadden niet los te laten.”

Ging je dan gewoon op dezelfde voet verder?

“We praatten altijd veel en vonden elkaar altijd wel weer. We zetten ons oude patroon, waar we al jaren in zaten, eigenlijk gewoon voort. Dat ging ongeveer zo: hij was de stabiele beschermer en ik de ‘emotiebom’. Wat er dan vaak gebeurde, was dat hij iets zei, ik van slag raakte en hij me vervolgens troostte. Op een gegeven moment merkte ik dat er bij Nico iets begon te verschuiven. In het kader van zijn loopbaan had hij wat masterclasses gevolgd, waardoor hij na ging denken over zijn eigen behoeften. Hij kreeg nieuwe inzichten en stelde zichzelf vragen als: Wie ben ik? Wat heb ik nodig? Wat wil ik eigenlijk in onze relatie? Het was best een lastige periode. Ik had constant het gevoel dat ik heel erg moest letten op wat ik zei en hoe ik het zei, omdat bijna alles wel een emotie bij hem leek aan te raken. Nu zie ik dat ik volledig voorbijging aan wat er op gevoelsniveau bij hem gebeurde en waar hij behoefte aan had.

Maar ik ging óók aan mezelf voorbij, want ik was zelf gaan geloven dat hij de stabiele was en ik de labiele, terwijl ik veel meer aankon dan ik dacht. Dat had alles te maken met hoe kritisch ik naar mezelf keek. Nico zei weleens tegen me: ‘Ik heb het idee dat ik niet met jou praat, maar met je negatieve zelfbeeld.’ Hij ging steeds meer inzien dat onze ingesleten patronen niet gezond waren. We voerden veel lastige gesprekken. Die waren vooral lastig omdat Nico dit keer wél eerlijk was over zijn gevoelens en gedachten. Dat was confronterend. Het waren geen ruzies, maar de afstand tussen ons was bijna tastbaar. We wílden elkaar wel vinden, maar het was zo moeilijk! Het was in die periode dat Nico uitsprak dat hij niet zeker wist of hij überhaupt verder met me wilde. Natuurlijk was ik boos dat hij daar nú – 10.000 dagen en vier kinderen verder – mee kwam, maar het was vooral heel pijnlijk en het maakte me verdrietig. Verdriet is een pijnlijke emotie, maar heeft ook een mooie kant, omdat het je bepaalt bij wat iemand je waard is. In april moest Nico twee weken voor z’n werk naar Australië. Daar keken we allebei eerlijk gezegd wel naar uit: even ontsnappen aan de spanning. Ik ervoer voor even niet de angst om het verkeerd te doen, en hij kon zijn gevoelens de vrije loop laten, wat hij vroeger nooit had geleerd.”

Tekst gaat hieronder verder.

Wat heeft die afstand jullie gebracht?

“We hadden rust om op adem te komen. Ondertussen hadden we ook veel contact, ondanks het tijdverschil. Dat was geen makkelijk contact, hoor. Nico ging onderzoeken of hij echt nog van me hield en of hij de toekomst met me aan wilde. De uitkomst van zijn zoektocht vond ik heel spannend. Alles in mij schreeuwde: Ik ga weg! Ik wil dit niet voelen! Dit doet te veel pijn! Het was een ongelofelijke rotperiode. Ik voelde me heel eenzaam. Het woord ‘scheiden’ ging regelmatig door mijn hoofd. Tegelijk vond ik het ook fijn dat er een laag bij hem werd aangeboord waar hij eerst niet bij kon.

Doordat hij in Australië zat, kon ik niet altijd overal primair op reageren. Dat hielp om mijn alarmsysteem en mijn emoties eerst even af te laten koelen. Zo kon ik alles wat meer in perspectief zien. Ik leerde dat als ik de tijd nam, ik beter kon ervaren wat ik precies voelde, én ruimte had voor wat hij voelde. Nico had het gevoel dat als hij met mij wilde praten, ik een soort scherm van schildjes ophield waar hij niet doorheen kwam. Daar had hij wel een punt. En dus gooide ik mijn schildjes aan de kant. Dat voelde enorm kwetsbaar, maar wat had ik te verliezen? De zoektocht van Nico was vrij kort, maar intens. Voor ons allebei. Zijn conclusie: ‘Als ik alles afpel, voel ik een enorm diepe liefde voor jou.’ Ik was heel erg opgelucht.”

De zoektocht van Nico was vrij kort, maar intens. Voor ons allebei.

Wat ben jij anders gaan doen?

“Ik ben de confrontatie aangegaan met mijn negatieve zelfbeeld. Dat heeft altijd een enorm grote rol gespeeld in onze relatie, zie ik nu. Bijvoorbeeld dat ik begon te huilen als hij boos werd, waardoor hij mij moest troosten in plaats van dat zijn emoties de ruimte kregen. Daar kan ik me nog steeds weleens schuldig over voelen. Daarbij leek het altijd alsof Nico’s emoties er niet waren, maar die waren er natuurlijk wél. Die hebben veel meer ruimte gekregen. In plaats van elkaar te willen veranderen, kunnen we ons nu meer verzoenen met de verschillen. Moeilijke gesprekken of ruzies zijn bouwstenen geworden van iets veel groters. Het is een enorme opluchting dat we rauw en eerlijk naar elkaar kunnen zijn, dat we een laagje dieper gaan samen. Die bewuste november, waar het voor mij al begon, zag ik geen mogelijkheid om samen emotioneel te groeien. Nu zie ik dat ik toen slechts genoegen nam met wat het was, maar dat er nog veel moois te bouwen viel.

Ik ervaar nu veel meer emotionele verbinding met Nico. Ik vergelijk het weleens met het dragen van een heleboel jassen. Met iedereen heb je een ander niveau van verbinding, afhankelijk van hoe dichtbij iemand staat. Ieder keer als je een jas uitdoet, komt iemand dichterbij. Ik merk dat we nu veel ‘jaslozer’ bij elkaar kunnen zijn. We zijn dichter bij elkaar gekomen. Australië is eigenlijk het begin geweest van een nieuwe fase in onze relatie. Natuurlijk waren er daarvoor ook veel mooie momenten, dat is het relatiekapitaal dat we hebben opgebouwd. Maar er zijn ook dingen scheef gebouwd in onze relatie. We waren hartstikke jong toen we verkering kregen, 16 en 17 nog maar. Er moesten heel wat ongezonde patronen afgebroken worden om ons fundament steviger te maken.”

Tekst gaat hieronder verder.

• Zo werk je aan een gezonde, sterke en liefdevolle relatie – 8 tips van relatietherapeut Cocky Drost

  Klik hier

Hoe ontrafel je die oude patronen?

“Om goed zicht te krijgen op je patronen, moet je eerst bij jezelf inchecken. Eerlijk zijn tegenover jezelf en wat je voelt. Pas dan kun je je ook echt met je partner verbinden. Om in elkaars ziel te kunnen kijken, moet je met elkaar praten. Dat kan best lastig zijn. Het is belangrijk om samen heel bewust te benoemen wat er gebeurt. Dan krijg je zicht op die patronen en dat brengt je dichter bij elkaar. In ons oude patroon ging het vooral over mijn emoties, nauwelijks over die van hem. Dat we nu veel meer tot de kern komen en er ook ruimte is voor hem, zorgt voor verbinding en ontspanning. Laatst waren we aan het wandelen toen hij tegen mij zei: ‘Je bent weer zo lekker aan het keuvelen naast me, dat deed je vroeger ook.’ Dat klopte. Ik was ermee gestopt en nu was het terug. Ik vond het heel leuk dat hij dat opmerkte.

Ik weet niet of ons bouwwerk ooit af is. Maar als er nu een stroomstoring is tussen ons tweeën, dan kunnen we dat veel eerder herkennen en opmerken. Het vormt geen bedreiging meer. Er is een bepaalde vastberadenheid gekomen, waardoor ik ervan overtuigd ben dat wij ons door niets meer willen laten scheiden van elkaar. Dat was voor die tijd blijkbaar toch nog een beetje onzeker, al was ik me daar toen niet van bewust. Daarbij ben ik ook maar gewoon een mens bij wie de emoties soms op hol slaan. Die eerst even laten afkoelen is een heel belangrijke les geweest voor mij.”

Tekst gaat hieronder verder.

Ervoor uitkomen dat het niet goed gaat in je huwelijk, is niet iets wat veel mensen snel doen. Waarom besloot jij dit op de socials te delen?

“Omdat ik zo veel stellen zie, ook in mijn praktijk, die wegrennen als ze op dit punt zitten. Maar ik geloof dat het in heel veel gevallen kan lukken om er samen uit te komen. Het is niet makkelijk en het kan ook heel pijnlijk zijn, maar het kan ook zo veel verdieping en verbinding brengen. Alleen, als je er middenin zit, ervaar je dat niet zo. Natuurlijk heeft het geholpen dat ik vanuit mijn werk kennis heb van dit onderwerp. En ik had het geluk dat mijn man er ontvankelijk voor was als ik die kennis met hem deelde. Daarom hebben we zelf geen therapie overwogen. Toch ben ik niet zijn therapeut, ik ben zijn vrouw. Ook als dit niet je vak is, kun je hieruit komen. Misschien is het een goed idee om hulp in te schakelen, maar als ik het kan, kun jij het ook.

Ik zie steeds meer jonge mensen die in relatietherapie gaan. Dat is op zich heel mooi, want het taboe lijkt er steeds meer vanaf te gaan. Tegelijk is het ook jammer dat het nodig is, want dat laat zien dat we wel wat meer basiskennis zouden mogen hebben. Om er samen uit te komen, hoef je de lat niet te verlagen. Dat deed ik eerst dus wel. Ik dacht dat ik het onhaalbare wilde en legde me erbij neer. Uiteindelijk is de lat verlagen niet de oplossing, want dat is niet wat je echt gelukkig maakt. Het is belangrijk om reëel te zijn in je verwachtingen. Het gaat niet vanzelf. In onze maatschappij wordt de meeste mannen, met name in de christelijke hoek, van jongs af aan al aangeleerd dat ze niet te veel moeten voelen. Dat is grote onzin. Het is niet ‘labiel’ of ‘zwak’ om kwetsbaar te zijn. In de periode rondom Australië kreeg ik weleens de opmerking dat Nico in een midlifecrisis zou zitten. Misschien was dat zo, maar ik vond dat veel te kort door de bocht. Ik denk dat er bij veel mannen een dergelijk moment komt dat ze dit soort gevoelens krijgen en zich daar geen raad mee weten. Die scheiden, nemen een jongere vrouw en een motor. Ik ben trots op Nico dat hij dit is aangegaan. Dat hij mij geconfronteerd heeft met patronen, zich heeft opengesteld en dat hij nu veel beter bij zijn emoties kan. Ik zou echt niet meer terug willen naar een jaar geleden. Dat er nu meer ruimte is voor Nico’s emoties heeft trouwens niets afgedaan aan zijn mannelijkheid. Hij is nog steeds de alfaman waar ik voor ben gevallen.”

• De 7 kenmerken van een goede relatie

  Klik hier

Tekst: Francien van der Valk
Beeld: Moon Jansen
Visagie: Femke Gaarlandt
Styling: Valérie Ntantu