“God houdt van je zoals je bent. Naar binnen keren, bijvoorbeeld door te bidden, helpt om deze waarheid als het ware af te stoffen. Je ervaart meer liefde en kracht door alleen te zijn met God, maar het is altijd één stap. Het is de bedoeling dat je vervolgens weer naar buiten keert om Gods liefde uit te delen. Want het is echt waar: pas als je je geliefd voelt, kun je die liefde aan anderen geven.

Samen met mijn man Karol en onze drie kinderen wonen we in een klooster van Chemin Neuf, een katholieke gemeenschap waar iedereen die in Christus gelooft welkom is. Doordat mensen met verschillende stromingen samenleven, ontstaat een smeltkroes van verzoening. Een beweging die ontzettend hoopvol is.”

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Mariëlle (55) bracht veertig dagen in stilte door: ‘Ik keerde nog bewuster naar binnen’

  Klik hier

Ik bid drie keer per dag. Karol en ik werken met de andere bewoners in de abdij en in de tuin. We ontvangen ook gasten die bij ons op retraite komen of een dienst bezoeken. Vaak zie ik pijn in hun ogen. Ze zijn op zoek naar rust en bezinning. Ik zie hun blikken veranderen nadat ze tijd hebben doorgebracht met God. Ze voelen zich weer gezien en gedragen, wat kracht en plezier geeft.

Het voelt als een groot cadeau om op deze bijzondere plek mensen te helpen, al is het niet alleen maar makkelijk. Karol en ik hadden een mooi leven in Polen voordat we naar Nederland kwamen. Karol werkte als ingenieur en ik als lerares Engels. Onze kinderen hadden het fijn op school. Maar het verlangen om in de leefgemeenschap van Chemin Neuf te wonen werd voor ons steeds groter. We wilden zo graag ieder moment met God bezig zijn.

Jarenlang bereidden we ons voor. Uiteindelijk besloten we de sprong te wagen, en gelukkig maar. Als ik na een dag werken en God liefhebben aan tafel zit, ben ik blij. In Polen waren we altijd gehaast. Vaak stuurde Karol me ’s avonds een berichtje dat hij in de file stond. Nu ervaren we meer verbondenheid met elkaar en met zo veel andere mensen.”

Hoewel we in een klooster wonen, zijn we beslist geen heiligen.

“Ik vind het ook inspirerend om veel buiten te zijn. God laat zich zien in de schoonheid van de natuur en bewijst dat Hij ons nooit opgeeft. Want hoeveel verdriet er ook is, er komt altijd een nieuwe lente. God werkt ook in de verbinding tussen mensen. Als ik samen met mijn broeders en zusters bid, word ik altijd geraakt.

Hoewel we in een klooster wonen, zijn we beslist geen heiligen. Op doordeweekse dagen worden de kinderen in een busje naar school gebracht. Om tien voor acht is het steevast ruzie. Dan wordt er gekibbeld over lunchtrommels, jassen, tassen en schoenen. Maar om vijf voor acht vindt er verzoening plaats, om vervolgens na een knuffel de bus in te stappen. Eigenlijk zijn we best een normaal gezin.”

Meer weten? Ga naar chemin-neuf.nl.