“‘U moet meer bewegen en minder eten’, adviseerde mijn huisarts toen ik negen jaar geleden ten einde raad bij hem aanklopte. In een klein jaar was ik maar liefst twintig kilo aangekomen! Een vreemde en verontrustende gewaarwording.

Door de plotselinge gewichtstoename kreeg ik last van pijnlijke knieën. De nachten waren een ramp. Door de opvliegers deed ik geen oog meer dicht. Verschillende keren vroeg ik artsen om hulp, maar telkens werd gezegd dat ik te veel at en te weinig sportte, wat niet klopte.

Door de opvliegers deed ik geen oog meer dicht

Het was een heel nare periode, die aan mijn zelfvertrouwen knaagde. Mijn lichaam veranderde en takelde af, maar geestelijk was ik nog steeds die bruisende vrouw vol plannen. Ik wilde als fotograaf nog veel mooie reizen maken. Aan mijn pijnlijke knieën was niets te doen en ik werd er niet jonger op. Zou mijn droom wel haalbaar zijn? Kijk, zulke twijfels passen niet bij mijn karakter. Als ik zorgen heb, probeer ik die om te zetten in kracht.

De overgang

Inmiddels had ik ontdekt dat mijn klachten door de overgang kwamen. Omdat ik geen persoonlijke verhalen vond over dit thema besloot ik vrouwen die hun ervaringen met de overgang wilden delen te fotograferen en te interviewen. Op die manier gaf ik ze een podium en kwam ik er zelf meer over te weten.

• 

  Marjolein (26) kwam vervroegd in de overgang: ‘De officiële diagnose kwam als een schok’

  Marjolein (26) kwam vervroegd in de overgang: ‘De officiële diagnose kwam als een schok’

Van al die gesprekken stak ik iets op, bijvoorbeeld dat veel vrouwen in de overgang hun carrière over een andere boeg gooien. Het toeval wilde dat ik net was gestopt met mijn uitzendbureau om als fotograaf te gaan werken. Ook wilde ik ontzettend graag reisleidster worden. Ik ontdekte dat de overgang voor iedere vrouw anders is en het cultureel bepaald is hoe mensen tegen de overgang aankijken. Zo worden in Mexico vrouwen op een voetstuk geplaatst. Alle foto’s en interviews bundelde ik in een boek dat ik de titel Tweede lente gaf.

Mijn overgang ben ik gaan zien als een tweede lente.

Mijn eigen overgang ben ik ook gaan zien als een tweede lente. Mijn zoon was inmiddels volwassen en had mij minder nodig, wat mij meer ruimte gaf. Drie jaar geleden zag ik een vacature voorbijkomen van reisleidster. Ik besloot te reageren en werd aangenomen. Inmiddels ben ik op de mooiste plekken op aarde geweest, mét mijn pijnlijke knieën en mijn extra kilo’s. De lichamelijke ongemakken en gewichtstoename door mijn hormonale disbalans heb ik inmiddels geaccepteerd.

Ik zie nu in dat ik óók ontzettend veel geluk heb. Door mijn boek kwamen er heel jonge vrouwen op mijn pad die vervroegd in de overgang raakten en vaak nog een kinderwens hadden. Voor hen is de overgang vele malen ingrijpender. Omdat er geen lotgenotencontact voor ze bestond, richtte ik Stichting POI (primaire ovariële insufficiëntie) op. Nu vinden ze steun en herkenning bij elkaar. Zo werd mijn reis ook nuttig voor anderen.”

Beeld: Nienke van Denderen
Visagie en styling: Très Jolie Visage