Columnist Miloe: ‘Hoe kan het dat ik na vijftig jaar nog steeds geen idee heb hoe ik me in een gesprek moet mengen?'

“This garlic butter is fan-tas-tic!”

Catharine, de grandmother van mijn Amerikaanse buurt, zegt het voor de derde keer. En ik antwoord voor de derde keer dat het super simple is: roomboter, twee tenen knoflook, zout en peper. Inmiddels weet ik dat Amerikanen al snel iets fantastic of amazing noemen, vooral wanneer het smaak heeft. Onze Hollandse kaaspannenkoeken waren ook the best ever.

Elke vrijdag is er in mijn Amerikaanse buurt een potluck, zoals de buurtborrel hier heet. Iedereen neemt wat eten mee, en het is een leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten. Alleen sta ik vanavond net als de vorige vier keer te praten met Catharine, en niet met het groepje jonge vrouwen even verderop. Terwijl ik witte wijn in een plastic bekertje giet, vraag ik me af hoe het toch kan dat ik na vijftig jaar nog steeds geen idee heb hoe ik me in een gesprek met andere vrouwen moet mengen.

Alleen al van het idee werd ik bang

“Hiiiiiii! I am soooo happy to see you!”

Ik laat de fles bijna uit mijn handen vallen, zo erg schrik ik van Dawn, de moeder van onze huisbaas die ineens voor mijn neus staat. Voor ik iets terug kan zeggen, begint ze een monoloog over mijn zoon die móét gaan voetballen bij haar favoriete club, dat ze mijn dochter Spaans wil leren en mij flamencodansen.

Toen we een paar weken eerder de sleutels van ons huis kregen, was Dawn er ook. Ze klampte zich aan me vast en praatte twintig minuten non-stop over haar YouTube-kanaal en hoeveel landen ze had bezocht. Daarna volgde een reeks waarschuwingen. Mijn tienerdochter kon niet in shorts naar school – want te gevaarlijk, ik moest mee naar haar boekenclub want “women must surround themselves with women”. Toen ze even stil was, stamelde ik iets over koffers uitpakken, en nam het papiertje met haar telefoonnummer aan. “Call me!” riep ze, wat ik niet deed. Alleen al van het idee werd ik bang. En nu is ze zomaar ineens op de buurtborrel.

“Don’t you want to join them?” vraagt ze als ik nog een keer naar de groep lachende vrouwen even verderop kijk. Ik voel me betrapt en stamel iets over hoofdpijn.

Tekst gaat hieronder verder.

• Miloe: ‘Opvoedadviezen vertellen niet wat te doen wanneer je kind je op je knieën dwingt’

  Klik hier

Op de bank van mijn huurhuis vraag ik me af waarom ik toch zo’n moeite heb met groepen in het algemeen, en groepen vrouwen in het bijzonder. Op borrels maak ik veelvuldig een tocht naar de wc omdat ik niet weet hoe een gesprek te beginnen, iets waar veel andere vrouwen minder last van lijken te hebben. Zo maak ik regelmatig mee dat iemand zonder gêne een gesprek onderbreekt met de woorden: “Ik kom er even gezellig bij staan.” In contact komen is overigens niet het enige probleem, het gesprek gaande houden bezorgt me ook hoofdbrekens. In vrouwengroepen gaat het zelden over politiek, twijfels en psychologie (thema’s die mij boeien) en veel vaker over kinderen, recepten en kwaaltjes. En toch. Blijkbaar wil ik me surrounden met other women. Misschien toch die boekenclub van Dawn eens proberen.