‘Als ik twee avonden achter elkaar geen afspraak heb, ben ik blij.’ Toen ik dit bericht las moest ik een beetje grinniken. Sinds ik in Amerika woon heb ik ongeveer eens per twee weken een avondafspraak. Er woont hier geen familie in de buurt, Amerikanen gaan vroeg naar bed en nieuwe vrienden maken in een ander land is best moeilijk.

In Nederland was ik ongeveer twee keer per week een avond weg. En nooit twee avonden achter elkaar. In principe had ik niet meer dan een live-afspraak per dag, en ik werkte thuis. Voor mij de enige manier. Als ik mensen zie en spreek, beleef ik dat intens. Ik hoor, zie, ruik alles, tune in, stem af.

Na een dag onder de mensen wil ik het liefst alleen slapen, en dat niemand me aanraakt

Sommige afspraken geven energie, anderen kosten wat meer. Maar altijd, áltijd moet ik daarna bijkomen, nadenken, verwerken. Ik ga even uit, en afhankelijk van de intensiteit ben ik ook prikkelbaar. Na een dag onder de mensen wil ik het liefst alleen slapen, en dat niemand me aanraakt.

Ik heb dit altijd gehad, en ben tegelijk onrustig, avontuurlijk, ongeduldig. Ik houd van goede gesprekken in cafés en deed vroeger graag als laatste het licht uit, om daarna dagen onbereikbaar te zijn voor alles en iedereen. Die twee uitersten begreep ik lange tijd niet. Pas toen ik op mijn 33e moeder werd van een huilbaby leerde ik wat prikkels waren.

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Is jouw kind hoogsensitief? Doe de HSP kenmerken-test

  Klik hier

Nooit had ik stilgestaan bij wat er op een dag binnenkomt, tot ik bij mijn zoon een patroon zag: hij huilde eruit wat binnen was gekomen. Een half uur naar de supermarkt, drie kwartier schreeuwen. Tegelijk kon hij zijn hoofdje al jong oprichten en wilde hij in de kinderwagen al snel om zich heen kijken. Ook omrollen, optrekken, kruipen ging in razend tempo. Alsof hij niet kon wachten om de wereld te ontdekken. Zo gevoelig voor prikkels en er zo naar op zoek. Hij leek mij wel.  

Ik ging lezen over hoogsensitiviteit en snapte ineens mijn eenzame gevoelens, het vele nadenken, mijn relatie met mijn dagboek en melancholische muziek. Ik schreeuwde alleen niet, maar klapte naar binnen, en had altijd het idee dat ik me chronisch aanstelde als ik niet naar een verjaardag wilde en graag alleen thuis was. En dus rende ik door, dat deed tenslotte iedereen, we waren jong en moesten wat van het leven maken.

En dus rende ik door, dat deed tenslotte iedereen, we waren jong en moesten wat van het leven maken

In de eerste levensmaanden van mijn huilende zoon ontdekte ik hoezeer we leven volgens een maatschappelijke idee van socializen. Als kind van hot naar her worden gezeuld en opgroeien met het idee dat dat zo hoort. Ik zei vaker nee tegen sociale activiteiten – een huilbaby op een verjaardag is voor niemand leuk – en ging vaker alleen ergens opladen.

Meer en meer bouwde ik mijn leven om mijn karakter heen, leerde ik dat ik graag hard werk, maar niet als dat betekent dat ik de hele dag moet praten met anderen, en dat de kwaliteit van sociale activiteiten belangrijker is dan de hoeveelheid. Als we dat allemaal wat meer zouden doen, scheelt dat misschien wel een paar burn-outs.