Inez Petter: "Ken je mij? Het diepste verlangen van Pasen"
Leestijd: 3 min
Het is Pasen! Wat een wonderlijk weekend van feestvieren en herdenken is dat toch. Best bijzonder dat we drie dagen bij elkaar komen om het Paasfeest te vieren. In Nederland duurt een feest doorgaans één dag — lekker efficiënt en kostenbesparend. Wat maakt het Paasfeest dan het investeren waard? vroeg ik mij af bij het nadenken voor deze column.
Op Witte Donderdag vier ik samen het Avondmaal in een huiskring — brood en wijn delen met mensen die je kent. Op Goede Vrijdag herdenken we dat Jezus stierf aan het kruis. En op Paasmorgen komt alles samen in een feestdienst: de dood is overwonnen. Drie dagen die samen iets vertellen over het leven zelf — delen, loslaten en opnieuw beginnen.
Wanneer ik met een groep samen brood en wijn neem, gaat het over wie ik ben voor mijzelf, voor de ander en in God. We bestaan niet voor ons alleen. Terwijl de tijdsgeest ons vertelt dat je alleen bij jezelf tot rust komt, ervaar ik het tegenovergestelde: juist in verbinding met anderen komt er iets los.
Ken je mij? is het verlangen dat in ieder mens zit. Iedereen wil zich geliefd weten en gezien — juist ook in onze gebrokenheid, teleurstellingen, ons verdriet en onze fouten, de jaloezie en het kwaad. Laten we de ander — en God — toe in deze worstelingen van het leven? Of willen we het liefst verbergen, ons verstoppen voor de ander en voor onszelf? Helaas kom je daar altijd bedrogen mee uit. Of zoals Psalm 139 zegt: 'Ik kan wel willen dat het donker wordt, zodat U mij niet ziet. Maar voor U is het donker niet donker. De nacht net zo licht als de dag.'
Het Paasfeest zet je in het licht. Samen met anderen deel je in dezelfde dingen van het leven. We vouwen de handen en komen bij God die ons kent — een plek waar je mag horen dat wat niet goed was, jou vergeven is. Het lied 'Ken je Mij?' van Huub Oosterhuis, gebaseerd op Psalm 139 en gezongen door zijn dochter Trijntje, verwoordt dit treffend. De intimiteit spat ervan af. Je ervaart rust, voelt je geborgen, vrij, ten diepste gekend en geliefd.
En zo sluit dit thema ook mooi aan bij wat ik zelf loslaat: na ruim twee jaar sluit ik mijn maandelijkse bijdrage aan de column voor de EO Ondernemers af. Iets laten sterven wat zijn tijd heeft gehad, en ruimte maken voor wat komt. Een boek misschien…
Vrolijk en gezegend Paasfeest gewenst!
Inez Petter
