
PremiumJoris Linssen: ‘Omgaan met mensen buiten je bubbel maakt je rijk’
Wat hij zegt
Leestijd: 6 min
Lees gratis verder
Meld je nu aan en krijg 3 maanden gratis onbeperkt toegang tot alle artikelen en digitale magazines van Eva.
Lees gratis verder
Meld je nu aan en krijg 3 maanden gratis onbeperkt toegang tot alle artikelen en digitale magazines van Eva.
We kennen hem vooral van televisie, waar Joris Linssen (59) jarenlang ‘Hello, Goodbye’ presenteerde en mensen op Schiphol aansprak die stonden te wachten op een dierbare. Binnenkort start zijn theatertour ‘Lieve Hemel’, waarin hij in het Bijbelverhaal van Ruth duikt. Eva gaat met hem in gesprek aan de hand van spreuken uit het gelijknamige Bijbelboek.
‘Wijsheid levert meer op dan zilver, geeft meer profijt dan goud, is kostbaarder dan edelstenen’ (Spreuken 3:14-15)
“Deze spreuk doet me denken aan het kerkasiel in Kampen. Daar verblijft een familie in een kerk om te voorkomen dat ze uitgezet worden. Wat daar gebeurt is eigenlijk een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, 24 uur per dag zijn daar vrijwilligers aanwezig. Dag en nacht zijn er aaneensluitende kerkdiensten, zodat de familie niet opgepakt kan worden. Die kerk was op sterven na dood, maar zit nu op zondag weer helemaal vol. Het brengt mensen samen, niet alleen van dezelfde kerk, maar van allerlei stromingen. Dat is juist wat deze tijd nodig heeft, mensen die opstaan voor medemenselijkheid. Ik heb ontdekt dat we veel van alle godsdiensten en andere mensen kunnen leren. De meerderheid bestaat uit goedwillende burgers en het zou goed zijn als die meer te zeggen kregen. Dit zijn vaak bescheiden mensen, die wel het beste met een ander voor hebben. Nu krijgen de grootste schreeuwers de meeste aandacht, maar of daar de meeste wijsheid zit…”
Dat is juist wat deze tijd nodig heeft, mensen die opstaan voor medemenselijkheid.
‘Neem nooit leugens in de mond, laat geen bedrog over je lippen komen. Je moet elk mens recht in de ogen kunnen zien, nooit je ogen hoeven neerslaan’ (Spreuken 4:24-25)
“Wat een prachtige spreuk! Dit gaat natuurlijk over oprechtheid, zoals de meeste mensen proberen te leven. Het is daarom angstwekkend dat de president van het rijkste land ter wereld met het grootste gemak liegt en niemand zegt er wat van. Daarmee heeft hij het bijna tot norm verheven, dat is blijkbaar geen enkel probleem. Daar maak ik me wel zorgen over. Ik zie dat bij veel populisten gebeuren. Ook op televisie en in praatshows zie je mensen dingen beweren die pertinent onjuist zijn, maar dat blijft onweersproken. Dat is toch niet normaal? Maar blijkbaar vinden veel mensen dat wel normaal, want het gebeurt en iedereen gaat erin mee. De mensen die er wel wat aan proberen te doen, worden beschuldig van liegen of polarisatie. Dat is de omgekeerde wereld! Mensen die dingen goed bedoelen, krijgen allerlei verwijten. Het lijkt soms wel een schoolklas met een stel pestkoppen die de dienst uitmaken. Alleen heb je daar nog een juf die ingrijpt. Maar in feite zouden alle goedwillende kinderen samen moeten opstaan en zeggen: dit willen wij niet. Net als de mensen in Kampen, die samen om de familie Babayants zijn gaan staan.”
Tekst gaat hieronder verder.
David de Vos: ‘De dromen die ik vroeger najaagde heb ik los moeten laten’
‘Een dwaas denkt dat hij de juiste weg gaat, wie wijs is, luistert naar goede raad’ (Spreuken 12:15)
“Ik probeer zelf open te staan voor anderen, voor andere denkwijzen. Uit je eigen bubbel breken. Dat is ook in Kampen gaande, waar mensen die niet eens gelovig zijn, toch naar de kerk komen om deze familie te ondersteunen, om de kinderen bijles te geven. Mijn vrouw en ik hebben ons huis en ons leven opengesteld voor pleegkinderen, we hebben drie pubers in huis gehad. Veel mensen raadden ons dat af, maar het heeft ons zoveel gebracht. We hebben veel van ze geleerd, het maakt ons rijk. Ik kan niet tegen onrecht tegen kinderen, dat raakt mij diep. In Kampen zitten ook vier kinderen bij dat gezin, waarvan twee in Nederland zijn geboren. Ze zijn nu vier en twaalf en hebben hun hele leven in asielzoekerscentra gewoond en in een kerk ondergedoken gezeten. Dat is toch onbestaanbaar.”
Veel mensen raadden ons af om pleegkinderen in huis te nemen, maar het heeft ons zoveel gebracht.
‘Zoals water het gezicht weerspiegelt, zo weerspiegelt het hart de mens’ (Spreuken 27:19)
“Ook dit is een mooie spreuk! Ik ga zelf maar eens in dat boek lezen, er staat veel moois in hoor ik. Ik had een beeldje in mijn wc met een Mexicaanse spreuk: ‘Het hart is het huis van de ziel’. Voor mij betekent het dat als je vanuit je hart leeft, dan leef je vanuit compassie en medemenselijkheid. Vanuit je hoofd leef je berekenend, dan streef je alleen maar materiële dingen na. Dan denk je gelukkig te worden van veel geld. Wij weten dat dat niet zo is, maar miljardairs niet. Je hebt wel een goed basisinkomen nodig, maar als je al tien miljoen hebt, dan maakt nog tien miljoen echt niet meer uit. Daar word je niet gelukkiger van. Leven vanuit je hart maakt je wel gelukkig.”
‘Een arme en een onderdrukker hebben dit gemeen: de Heer gaf hun beiden het licht in de ogen’ (Spreuken 29:13)
“Dat is natuurlijk ook zo. Het past niet om de hele dag de zedenmeester uit te hangen. Misschien gaat deze spreuk ook wel over vergeving en begrip voor anderen als ze dingen doen die jij helemaal niet goed vindt. Daar zijn zij en wij ook helemaal zelf verantwoordelijk voor. We kunnen proberen om de onderdrukker tot zin te brengen, maar het begint ermee dat we allemaal mensen zijn en dus in principe gelijkwaardig. Dat Nelson Mandela zijn onderdrukkers kon vergeven en zelfs compassie met ze had, is heel bijzonder. Het is niet iedereen gegeven om zo ruimhartig te zijn als hij was en zoals deze spreuk is.
Ook in de televisiewereld word je soms slachtoffer van rare keuzes.
Het doet me denken aan een moeder en dochter die ik vorig jaar voor Joris’ Kerstboom sprak. Zij hadden een dochter en zus verloren door femicide. Uiteindelijk had de dochter na jarenlang verdriet de dader opgezocht in de gevangenis en ze vergaf hem. Dat bracht haar veel rust. Ook in de televisiewereld word je soms slachtoffer van rare keuzes. Ik heb mezelf geleerd om daar anders naar te kijken, me niet persoonlijk aangevallen te voelen. Zo’n baas moet ook keuzes maken, die kan het niet iedereen naar de zin maken. Dat is toch ook een vorm van vergeving, waarmee je jezelf spaart. Dan wordt datgene wat je wordt aangedaan minder erg. Dat gun ik iedereen.”
Wie is Joris Linssen?
Tekst: Joke Heikens
Beeld: Nachtzon Media






