Alinda Bol
Leestijd: 4 min
Als je me 26 jaar geleden had verteld dat een kleine christelijke boeken- en cadeauwinkel zou uitgroeien tot een conceptstore waar klanten uit heel Nederland naartoe reizen, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.
Ik begon klein. Een nichewinkel, zou je nu zeggen: gericht op een select publiek, met een duidelijke boodschap.
Inmiddels zijn we 26 jaar verder. De winkel groeide uit tot een plek waar boeken, cadeaus, mode en babyspullen samenkomen onder één dak. Ons team groeide, de uitdagingen groeiden mee. Het motto dat we al die jaren met ons meedragen: Driven by faith, powered by love.
Die woorden zijn niet zomaar gekozen. Ze zijn de vertaling van een tekst die ik al jaren bij me draag, uit Kolossenzen 3: "Wat u ook doet, doe het van harte, alsof het voor de Here is en niet voor mensen. U weet immers dat de Here u zal belonen met een deel van de erfenis.”
Toen ik begon met ondernemen, dacht ik vooral in termen van overleven. Een gezonde omzet, tevreden klanten, een winkel die het einde van het jaar haalt. Logisch, en ook nodig. Maar door de jaren een, veranderde er iets. Ik realiseerde me dat al dat harde werken niet alleen bedoeld was om de zaak draaiende te houden, maar dat het ook een vorm van toewijding kon zijn. Niet aan klanten, niet aan cijfers, maar aan Iemand die groter is dan mijn agenda.
Dat besef geeft op een vreemde manier zowel rust als richting. Rust, omdat het de druk wegneemt om alles zelf te moeten "verdienen" in de ogen van anderen. Je hoeft niet de grootste, de snelste of de meest geprezen ondernemer te zijn. Je hoeft alleen van harte te doen wat voor je ligt. En richting, omdat het helpt om in lastige periodes, en die zijn er, ook na 26 jaar, de juiste vraag te stellen: Doe ik dit nog steeds met mijn hart erbij, of ben ik gewoon aan het overleven?
Passie is daarin geen extraatje, het is de motor. Als je iets doet wat je enorm leuk vindt, hoef je nooit meer te werken. Die zin is luchtig bedoeld, maar ik geloof er wel iets van. Niet omdat ondernemen dan plotseling makkelijk wordt, want dat wordt het niet. Wel omdat de inspanning een andere betekenis krijgt. Een lange dag in de winkel, een moeilijk gesprek met een leverancier, een tegenvallende maand: het blijft werk, maar het voelt niet als last wanneer je weet voor Wie je het uiteindelijk doet.
Voor ons als christelijke ondernemers is dat misschien wel het verschil dat we te bieden hebben. Niet dat we het beter doen dan andere ondernemers, dat zou een vreemde claim zijn. Wel dat we een andere bron hebben om uit te putten als het tegenzit. Een Opdrachtgever die niet wisselt met de markt. Een beloning die niet afhankelijk is van de jaarcijfers, maar van trouw aan de weg die je gaat.
Ik denk vaak terug aan die eerste kleine winkel. Geen uitgewerkt businessplan, geen marktonderzoek, alleen het verlangen om iets neer te zetten dat klopte met wat ik geloofde. 26 jaar later is de winkel groter, het team groter, de uitdagingen groter. Maar de basis is hetzelfde gebleven: doe het van harte, doe het voor Hem, en laat de rest volgen.
Aan iedereen in deze club die worstelt, twijfelt, of juist volop in de groei zit: misschien is dat de vraag die het waard is om elke ochtend opnieuw te stellen. Niet "wat moet ik vandaag bereiken", maar "voor Wie doe ik dit eigenlijk". Het antwoord daarop verandert vaak meer dan welke strategie ook.
Liefs,
Alinda Bol