Leestijd: 3 min
Elke maand maak je in de rubriek 'Spot on' kennis met bevlogen ondernemers. Deze keer stellen we je voor aan Martin Visser. Hij is commercieel directeur van een bedrijf dat zich bezighoudt met investeringen in vastgoed. Waarom bouwt hij in het EO-ondernemersplatform mee aan een hoopvolle toekomst?
"Waarom ik wil meebouwen? Omdat ik de samenleving dat gun. Omdat ik mensen dat persoonlijk gun. Niet de hoop van ‘ik hoop het’, maar hoop die gefundeerd is, omdat er een Toekomst vol van hoop is.
Laat ik mezelf eerst voorstellen. Ik ben Martin Visser, getrouwd, vader van 3 kinderen en opa van 4 kleinkindjes, waarvan 1 in de hemel. In het dagelijks leven ben ik commercieel directeur van een bedrijf dat zich bezighoudt met investeringen in vastgoed. Daarnaast ben ik pastorale ouderling en organist in onze plaatselijke, kerkelijke gemeente. Mijn hele leven werk ik al in het vastgoed en dus ben ik elke dag bezig met geld en bezit."
"Hoe verhoudt zich dat tot meebouwen aan een hoopvolle samenleving, vraagt iemand zich wellicht af? Er was een periode in mijn leven, waarin ik dat mezelf ook afvroeg. Toen ik van ‘een keurig kerkmens’ een persoonlijk gelovige werd, dacht ik dat ik predikant of zendeling zou moeten worden en alleen zo zou kunnen meebouwen aan die hoopvolle samenleving.
God heeft me laten zien dat niet iedereen op die manier het Evangelie hoeft te verkondigen, maar dat het ook kan in een zakelijke job, door je elke dag te laten leiden door Zijn liefde en de handvatten die Hij ons gaf in Zijn Woord ter bemoediging en houvast. Zo wordt, zoals Tim Keller dat zo mooi zegt: onze dagelijkse arbeid, Goddelijke arbeid en onze dagelijkse plicht, Goddelijke plicht."
"Mijn werk bestaat uit contacten onderhouden met heel veel verschillende mensen en regelmatig ontstaan er ‘zomaar’ mooie, diepe gesprekken, waarin je iets kunt laten zien van waar echte hoop te vinden is en hoe je leven anders is als je weet dat er een Toekomst vol van hoop is. In mijn werkzame loopbaan heb ik nooit speciaal functies gezocht, maar zijn ze op mijn pad gekomen. Ik ben des te meer dankbaar dat ik altijd functies heb vervuld, waar ik de aanknopingspunten voor een goed gesprek ook kan benutten en delen mag van de hoop die in me is. Misschien mag ik zo, in alle bescheidenheid, zijn als 'een kaarsje, brandend in de nacht. Jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn'."